บทที่ 1439

แต่ว่า ไอ้ที่บังเอิญดันไม่บังเอิญ เขาดันให้เซียวหลันยวนไปอยู่ในคุกถึงสองเดือน!

สอเดือนนี้เขารอไหวที่ไหน? กับข้าวเย็นชืดกันพอดี

เขาอยากจะดูว่าสามีภรรยาเซียวหลันยวนจะทะเลาะกันขึ้นมาไหม?

"องค์จักรพรรดิ" พระชายาเล่อเติมชาให้เขาอยู่ข้างๆ อิงแอบเข้ามา "ท่านไม่ใช่แค่ให้อ๋องเจวี้ยนติดคุกอยู่คนเดียวหรอกหรือ? พระชายาอ๋องเจวี้ยนไม่ได้ติดด้วยนี่นา ท่านก็ส่งคนไปที่คุกอธิบายเรื่องนี้กับพระชายาอ๋องเจวี้ยนสิ ให้นางรีบกลับบ้านตระกูลฟู่เพื่อพบพ่อแม่ เช่นนี้ก็ยิ่งแสดงออกว่าฝ่าบาทเมตตานางเป็นพิเศษ มีน้ำใจให้"

พระชายาเยว่ยังอายุน้อยกว่าฟู่จาวหนิงเล็กน้อย เรื่องในอดีตนางยังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็ไม่ได้ขวางให้นางเกลียดชังฟู่จาวหนิง ที่ทำชอบทำให้นางอารมณ์เสียอยู่เรื่อย

ส่งชิวอวิ๋นไปในจวนอ๋องเจวี้ยน เดิมทีก็มีเป้าหมายอยู่

ใครจะคิดว่าฟู่จาวหนิงไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย แล้วยังไล่ชิวอวิ๋นออกมาอีก

นางสองวันนี้ยังโกรธไม่หาย

เหมือนว่าตอนนี้โอกาสจะมาแล้ว

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนไม่ใช่อยากทำให้คนรู้สึกว่านางรักอย่างลึกซึ้งต่ออ๋องเจวี้ยน อยากจะอยู่ในคุกกับเขา ร่วมทุกข์กับเขาหรอกหรือ? ตอนนี้พ่อแม่นางกลับมาแล้ว ถ้าพอนางได้ยินแล้วรีบออกมาจากในคุก ใจอ๋องเจวี้ยนจะระทมแค่ไหนกัน?"

องค์จักรพรรดิได้ยินคำนี้ ใจก็สั่นกึก

เขายกถ้วยชาขึ้นจิบๆ อืม ชานี้ไม่เลว พออยู่กับพระชายาเยว่เขาจะได้ดื่มชาที่ถูกใจทุกครั้งไป

นอกตำหนักหิมะพัดโปรย ทับถมกันบนพื้นจนเป็นหิมะขาวชั้นหนึ่ง

วันที่หิมะตก อากาศก็ยิ่งหนาวเย็นขึ้นแล้ว

ตอนนี้ในคุกไม่ใช่ที่ที่คนอยู่ได้เลย ต่อให้ฟู่จาวหนิงจะเอาของเข้าไปมากมาย ก็ไม่สามารถทำให้ในคุกอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิ

ถ้าหากฟู่จาวหนิงตอนนี้กลับบ้านตระกูลฟู่ ครอบครัวตระกูลฟู่อยู่กันพร้อมหน้า แต่เซียวหลันยวนคนเดียวติดแหงกอยู่ในคุก เขาคงได้เกิดความแค้นเคืองกับฟู่จาวหนิงแน่ๆ

อืม ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ

"ถึงตอนนั้น องค์จักรพรรดิค่อยคิดหาวิธี หาเรื่องขึ้นมาให้พวกเขา ให้ครอบครัวเขายุ่งกันขึ้นมา ยุ่งขึ้นทุกวันจนใครก็หันไปสนใจอ๋องเจวี้ยนไม่ได้ แล้วก็แสร้งเผลอบอกการอยู่รวมตัวกันอย่างปรีดาพร้อมหน้าให้อ๋องเจวี้ยนรู้ ความไม่พอใจในใจอ๋องเจวี้ยนจะไม่เพิ่มสะสมขึ้นเรื่อยๆ หรอกหรือ?"