บทที่ 1440

ถึงอย่างไร เซียวหลันยวนก็อยู่ในคุกแค่คนเดียว

คนขององค์จักรพรรดิกับใครบางคนที่คอยจับตาอยู่ตลอด เพียงไม่นานก็ได้ยินถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนั้น

สิ่งที่บรรยายจากปากของผู้คุม เล่าบทสนทนาของสามีภรรยาคู่นี้ออกมาอย่างชัดเจนรอบหนึ่ง

บอกมาว่า อ๋องเจวี้ยนดึงมือของฟู่จาวหนิงไว้ ในน้ำเสียงฟังออกว่ามีอารมณ์ซับซ้อน

อ๋องเจวี้ยนพูดว่า: ข้าลำบากหาพวกเขามาสิบกว่าปี ตอนนี้พวกเขากลับมาแล้ว ข้ากลับไม่สามารถไปสอบถามด้วยตนเองได้อย่างชัดเจน ว่าตอนนั้นทำไมจึงต้องวางยา! เจ้ายังไม่ไปพบพวกเขาไม่ได้หรือ? ไม่เช่นนั้น พอข้าไม่อยู่ด้วย พวกเขาจะต้องใช้ความเป็นครอบครัวล่อลวงเจ้าแน่ ให้เจ้าไปยืนอยู่ฝั่งพวกเขา

หลังจากนั้นพระชายาอ๋องเจวี้ยนจึงเริ่มแสดงเจตนารมณ์

พระชายาอ๋องเจวี้ยนตอบว่า: ท่านไม่เข้าใจข้าหรือ? ท่านตอนนี้ออกไปไม่ได้ ข้าจะออกไปดูพวกเขาก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เข้าไปถามให้ชัดเจน แล้วข้ายังพาพวกเขามาในคุกได้ ถึงตอนนั้นท่านค่อยถามจากพวกเขา

อ๋องเจวี้ยนเอ่ยมาอีกว่า: เจ้าทำได้หรือ? ตั้งหลายปีมาแล้ว เจ้าไม่ใช่รอให้พวกเขากลับมาหรอกหรือ? ตอนนี้พวกเขากลับมาแล้วจริงๆ ต่อให้ปู่ของเจ้า ก็ไม่สามารถรับปากได้ว่าจะให้พวกเขามาที่คุกใหญ่ทันที

พระชายาอ๋องเจวี้ยนยังให้คำมั่นกลับมาบางส่วน ถึงอย่างไรนางก็จะไปให้ได้ อ๋องเจวี้ยนสุดท้ายก็จำต้องให้นางออกไป

แต่หลังจากพระชายาอ๋องเจวี้ยนออกไป อ๋องเจวี้ยนก็เตะโต๊ะจนคว่ำ จากนั้นก็นั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเลย

หลังจากฟังสิ่งเหล่านี้ พระชายาเยว่ก็ลิงโลดบอกกับองค์จักรพรรดิว่า "องค์จักรพรรดิ ท่านดูเอาเถิด พวกเขาไม่ใช่ทะเลาะกันขึ้นมาแล้วหรือ?"

องค์จักรพรรดิ พยักหน้า แสดงออกถึงความเหยียดหยาม

"ข้ายังคิดว่าพวกเขาความรู้สึกหนักแน่นดั่งเหล็กกล้าเสียอีก พอเจอเรื่องของฟู่หลินซื่อเข้าไปก็มีรอยร้าวทันที"

เรื่องที่ฟู่หลินซื่อทำในตอนนั้น เป็นแม่น้ำสายใหญ่กั้นไว้ระหว่างเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิง เป็นเหมือนตะปูที่แทงอยู่ในใจพวกเขา

ตอนนี้ต้องดูว่าพวกเขาจะถอนมันออกอย่างไร

องค์จักรพรรดิหัวเราะอย่างน่ากลัว ถึงอย่างไรด้วยแผนของเขา ไม่ว่าจะถอนอย่างไรก็คงทำให้ใจของสามีภรรยาทั้งสองคนมีรูโบ๋ จะต้องทำให้พวกเขาบาดเจ็บเจียนตายกันเลยทีเดียวเชียว

ถ้าหากเรื่องในอดีตสามารถทำให้เซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงกลายเป็นศัตรูกันได้ เช่นนั้นก็จะดีมากเลย

"องค์จักรพรรดิ อ๋องเจวี้ยนติดพิษเพราะเรื่องในตอนนั้น ไม่ใช่ว่าต้องลำบากมาหลายต่อหลายปีหรอกหรือ? เช่นนั้นเขาไม่มีทางให้อภัยฟู่หลินซื่อง่ายๆ แน่ ในเมื่อฟู่หลินซื่อเป็นศัตรูของอ๋องเจวี้ยน ถ้าอย่างนั้นพระองค์จะประทานความโปรดปรานเล็กๆ ให้กับสามีภรรยาฟู่หลินซื่อ ให้พวกเขาหันมาพึ่งพาท่านหน่อยดีไหม?"

พระชายาเยว่วางแผนแทนองค์จักรพรรดิ

ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร

ความหมายนี้ องค์จักรพรรดิเองก็เข้าใจดี

"ก็ต้องดูว่าหลังจากฟู่จาวหนิงกลับไปแล้วทำอะไรบ้าง" องค์จักรพรรดิระงับความในร้อนลงก่อน

และในบ้านตระกูลฟู่ ผู้เฒ่าฟู่นั่งอยู่บนเก้าอี้ราชครู มองลูกชายกับลูกสะใภ้ที่ไม่เจอหน้ากันสิบกว่าปีคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา โขกศีรษะลงพื้นเสียงดังสามครั้ง ยิ่งทำให้น้ำตาของชายแก่ไหลพรากลงมาอีก

"ลูกมันอกตัญญู ทอดทิ้งท่านพ่อ พอจากไปก็ไม่ส่งข่าวถึงสิบกว่าปี ทำให้ท่านพ่อกับจาวหนิงต้องลำบาก และยังต้องคอยเป็นห่วงวิตกถึงพวกเรา ท่านพ่อโปรดลงโทษลูกด้วย"

"ล้วนเป็นความผิดสะใภ้อย่างข้า ครั้งนั้นข้าทำผิดมหัตน์ ทำให้ทั้งบ้านประสบเคราะห์ ทำให้ท่านพ่อสามีต้องเหน็ดเหนื่อย ท่านพ่อสามีโปรดลงโทษด้วย"

ผู้เฒ่าฟู่มือสั่นเทา เดินเข้าไป ประคองพวกเขาขึ้นมาด้วยแขนทั้งสองข้าง

เขาร้องไห้ไม่มีเสียง น้ำตาคลอเบ้า ทำให้เขามองหน้าตาพวกเขาได้ไม่ชัด แต่เขาก็จับมือพวกเขาไว้แล้ว สัมผัสได้ว่าพวกเขาอยู่ตรงหน้า พวกเขากลับมาแล้วจริงๆ

"พวกเจ้า กลับ กลับมาแล้ว" คอหอยเขาพูดออกมาอย่างยากลำบาก "แค่นี้ก็ดีแล้ว!"

กลับมาก็ดีแล้ว!

เขาเฝ้ารอมาตลอด ว่าลูกชายกับลูกสะใภ้จะยังมีชีวิตอยู่ แค่ยังมีชีวิตอยู่ก็ถือว่าฟ้าเมตตามากแล้ว