บทที่ 1458

มือของเขายังอุ่นอยู่ แต่ว่าฟู่จาวหนิงมองปัญหาที่นี่ไม่ออกเสียที่ไหน ผ้าม่านที่เคยมีไม่อยู่แล้ว เตาด้านในก็ไม่มีอีก

ในห้องขังเย็นยะเยือก

แค่วันเดียว ที่นี่ก็เย็นกว่าก่อนหน้าหลายเท่าตัว ดูท่าหัวหน้าคุกจะเล่นตุกติกไปไม่น้อย

"สืออี เอายาให้เขาเม็ดหนึ่ง" เขาบอกกับสืออี จากนั้นก็เอากล่องยาวางบนพื้น เปิดออก หยิบหน้ากากอนามัยผ้าฝ้ายชิ้นหนึ่งขึ้นมาสวม

นี่เป็นสิ่งที่นางทำเอง ด้านในมีชั้นกรองอยู่ ด้านนอกก็ใช้ผ้าฝ้ายที่มีในยุคนี้เย็บเป็นสองชั้น ดังนั้นจึงมองไม่ออกไม่เห็นเทคโนโลยีชั้นสูงด้านใน

หลังจากสวมแล้ว นางก็หยิบถุงมืออีกคู่หนึ่งออกมา ดัดแปลงไว้เช่นเดียวกัน อำพรางถุงมือแพทย์ไว้ใต้ผ้าฝ้ายบางๆ ชั้นหนึ่ง

"หนิงหนิง คนคนนั้นตายแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีโรคร้ายแรงด้วย เจ้าอย่าเข้าไป" เซียวหลันยวนพอเห็นท่าทางของนางก็รู้ว่านางคิดจะทำอะไร

เขายื่นมือไปจับแขนนางไว้ทันที

"ปล่อยมือ"

"อย่าเข้าไป" เซียวหลันยวนถูกตางามของนางจ้องเขม็ง รู้อยู่แล้วว่านางโกรธ เพียงแต่ว่ายังไม่รู้ว่านางโกรธอะไร

แต่โรคของคนผู้นั้น เขาไม่วางใจจะให้นางเข้าไปสัมผัสใกล้ๆ

"ในเมื่อรู้ว่าโรคของเขาเป็นโรคระบาด แล้วท่านทำไมถึงคิดจะอยู่ที่นี่ต่อเงียบๆ แบบนี้?"

ฟู่จาวหนิงโกรธแล้ว

เพราะนางเข้าใจ ว่าเซียวหลันยวนนั้นอดกลั้นต่อองค์จักรพรรดิมาตลอด

ดังนั้น ไม่ว่าก่อนหน้านี้เขาจะทำอะไรมา จะไร้มารยาท ไม่คุกเข่า เถียงกับองค์จักรพรรดิแค่ไหน แล้วยังจัดการองครักษ์ลับขององค์จักรพรรดิอีก แต่นั้นก็เพราะ เขามาแตะเข้ากับเส้นต่ำสุดที่ไม่ควรล้ำ

เขาลงมือกับองครักษ์ของจักรพรรดิ ถอดเขี้ยวเล็บองค์จักรพรรดิไปไม่น้อย ก็เพราะองค์จักรพรรดินั้นลงมือก่อน พูดได้ว่าเป็นการป้องกันตัว

แต่ว่า เรื่องครั้งนี้องค์จักรพรรดิคิดจะลงโทษเขาจริงๆ เซียวหลันยวนอันที่จริงก็ยังยอมอ่อนข้อให้เพื่อให้องค์จักรพรรดิยังอยู่ได้มั่นคง

แล้วเขาดันส่งคนเช่นนี้เข้ามา คิดจะเอาชีวิตเขาแล้ว แต่เซียวหลันยวนก็ยังทนต่อ