บทที่ 1461

สืออีเองก็ตกตะลึงไป

เมื่อครู่ท่านอ๋องยังดูดีดีอยู่เลย ตอนนี้พระชายายังไม่ได้หารือกับเขา ก็ให้ท่านอ๋องแกล้งป่วยเสียแล้ว มันจะหลอกได้หรือ?

แต่พอเขามองเข้าไปในห้องขังอีกครั้ง กลับเห็นอ๋องเจวี้ยนนั่งอยู่บนพื้นไปแล้ว หัวพิงกับประตูลูกกรง มือเองก็ห้อยตกลงมา

"ท่านอ๋อง!" สืออีร้องเสียงหลง

ปฏิกิริยานี้ของเขามันของจริงนี่นา

ผู้คุมพอเห็นอ๋องเจวี้ยนเป็นเช่นนี้ก็ตกใจสะดุ้งโหยง

ไม่ใช่สิ?

เห็นผลเร็วขนาดนี้เชียวหรือ?

พวกเขามองไปที่ห้องขังฝังตรงข้ามด้วยสัญชาตญาณ ถอยออกไปหลายก้าว

เมื่อครู่ที่พวกเขาเข้ามาช้าหน่อย อันที่ก็เพราะกลัวศพนี่ พวกเขาล้วนรู้ว่าคนผู้นี้เป็นโรคสกปรก ถ้าเผื่อถูกระบาดเข้ามาจะทำอย่างไร?

ดังนั้นผู้คุมพวกนั้นจึงผลักกันไปผลักกันมา ต่อมาพอไม่มีทางเลือก ถึงได้มีสองตัวซวยนี้เข้ามา

ตอนนี้พอเห็นสภาพของอ๋องเจวี้ยน พวกเขาก็อดถอยหนีอย่างหวาดกลัวไม่ได้

"อ๋องเจวี้ยนเป็นอะไรไป?"

"เป็นอะไร? พวกเจ้าก็รู้อยู่แกใจดีไม่ใช่หรือ?" ฟู่จาวหนิงตะคอกใส่เสียงเย็ฯชา "เตาที่ข้าเอามาก่อนหน้านี้ล่ะ? ผ้าม่านล่ะ? หายไปไหนหมดแล้ว! ท่านอ๋องของข้าป่วยมาตั้งยี่สิบปี ร่างกายเดิมทีก็อ่อนแอมาก แล้วยังต้องอยู่ในสถานที่หนาวเย็นแบบนี้ทั้งคืน จะไม่ป่วยได้อย่างไรกัน? !"

"พระชายา นั่นเพราะ องค์จักรพรรดิให้ท่านอ๋องติดคุกเพื่อทบทวนตนเอง...."

แล้วจะมาลงที่หัวพวกเขาได้ไงกัน?

"องค์จักรพรรดิเองก็ยอมปิดตาข้างหนึ่งแล้วนี่ ดังนั้นข้าจึงนำเตาเข้ามา! แล้วใครให้พวกเจ้าเอาออกไปกัน?"

ฟู่จาวหนิงอ้างออกมาอย่างชอบธรรม

ผู้คุมคิดจะถาม ว่าองค์จักรพรรดิอนุญาตแล้วหรือ? นี่น่าจะเป็นสิ่งที่พระชายาอ๋องเจวี้ยนแต่งขึ้นมามากกว่า

แต่พวกเขาก็ไม่กล้าไปถามองค์จักรพรรดิ

ต่อให้มีคนกล้าไปถามจริง องค์จักรพรรดิเพื่อจะแสร้งทำเป็นมีหน้าตา ก็น่าจะบอกว่าให้เอาเตาเข้ามาได้กระมัง?

คำสั่งลับๆ เบื้องหลังนั่น จะเอามาพูดต่อหน้าก็ไม่ได้