บทที่ 1462

สืออีรีบเข้ามา แบกเซียวหลันยวนขึ้นหลัง

พอแตกโดนเซียวหลันยวน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

ท่านอ๋องตัวแข็งเหมือนกับน้ำแข็งจริงๆ! เย็นกว่าน้ำแข็งเสียอีก!

ถึงแม้เขาคิดว่านี่น่าจะเกี่ยวอะไรกับยาเม็ดนั้นที่พระชายามอบออกไปแน่นๆ แต่ก็ยังรู้สึกน่าตกใจมาก

อุณหภูมิร่างกายเช่นนี้ ท่านอ๋องจะไม่เป็นไรจริงหรือ?

"ไป กลับไปจวนอ๋องเจวี้ยนเดี๋ยวนี้" ฟู่จาวหนิงแบกกล่องยาเดินนำหน้า กุญแจพวกนั้นก็โยนคืนให้ผู้คุมไป "พวกเจ้าถ้ากล้าขวาง ข้าจะแทงเข็มใส่เสีย!"

ผู้คุมพวกนั้นตอนนี้ยังยืนกันอยู่ด้านอกคุกเลย ผู้คุมสองคนนี้ยังกล้าเสียที่ไหน

พวกเขามองฟู่จาวหนิงพาคนออกไปอย่างทำอะไรไม่ได้

แต่ว่า มือที่ห้อยลงมาของอ๋องเจวี้ยนนนั่น หลังมือกลายเป็นสีขาวเขียวไร้สีเลือด เหมือนเย็นจัดจนจะจับน้ำค้างแข็งขึ้นมาเลยทีเดียว ราวกับเป็นมือของคนที่แข็งตาย มีผู้คุมหลายคนที่มองเห็น

และเพราะเห็นเข้าพอดี พวกเขาจึงไม่มีใครกล้ามาขวาง อันที่จริงในใจก็ยังสั่นกลัวอยู่ อ๋องเจวี้ยนคงไม่ได้ตายไปจริงๆ หรอกนะ?

สืออีพาเซียวหลันยวนแบกขึ้นรถม้า ฟู่จาวหนิงเองก็ตามขึ้น

"กลับจวนอ๋อง"

"ขอรับ"

รถม้าแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว ล้อรถม้ามีเกล็ดหิมะติดอยู่

"พระชายา ตอนนี้ต้องรีบแก้พิษให้ท่านอ๋องก่อนหรือเปล่า?" สืออีลนลานขึ้นมา ถึงอย่างไรสภาพท่านอ๋องตอนนี้ก็แข็งเหมือนน้ำแข็งไปแล้ว ต่อให้จะเกิดขึ้นเพราะยาลูกกลอนก็เถอะ ถ้าปล่อยไปนานๆ น่าจะไม่ค่อยดีกระมัง?

"อีกเดี๋ยวยังต้องแบกเขาลงจากรถม้าเข้าไปจวนอ๋องอีก เล่นละครแล้วก็ต้องให้สมบทบาท นอกประตูจวนอ๋อง ใครจะกล้าพูดว่าไม่มีคนจับตาอยู่"

ฟูจาวหนิงเร่งให้เขารีบขับไวหน่อย

ตอนนี้บนถนนปกคลุมไปด้วยหิมะ ด้านนอกไม่มีคนเดินสัญจร ดังนั้นรถม้าจึงสามารถทะยานอย่างรวดเร็วไปที่จวนอ๋องได้

สืออีไม่ได้ยินเสียงของอ๋องเจวี้ยนเลยตลอดทาง

"พระชายา ท่านอ๋องกินยาลูกกลอนนั่น ตอนนี้กำลังหลับอยู่หรือ?"

"อืม ยังไม่ตื่นมาเร็วขนาดนั้น"

ฟู่จาวหนิงปลดหน้ากากเซียวหลันยวนลงมา มองสีหน้าของเขา จากนั้นก็สวมกลับไปให้เขา