บทที่ 1463

ชินอ๋องเซียวคิดจะเข้าวังรายงานกับองค์จักรพรรดิ หารือถึงขั้นต่อไปกับองค์จักรพรรดิ แต่เขาก็ถูกกันเอาไว้ที่นอกประตูเสียแล้ว

"ผู้บัญชาการอวี๋หมายความว่าอย่างไร?"

ผู้บัญชาการอวี๋ไม่ได้อยู่ตรงหน้าชินอ๋องเซียว แต่ให้ราชองครักษ์หลายคนมาขวางเซียวเหยียนจิ่งไว้ ส่วนตัวเขาก็อยู่ด้านหลังห่างออกมาหน่อย

หลายเดือนนี้ ชินอ๋องเซียวยกระดับฐานะขึ้นมาในใจองค์จักรพรรดิ เข้าวังบ่อยครั้ง องค์จักรพรรดิเองก็ให้อำนาจกับเขาระดับหนึ่ง สามารถเข้าออกวังเพื่อพบพระองค์ได้ตลอดเวลา

นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกกันเอาไว้นอกประตูวัง

ผู้บัญชาการอวี๋คนนี้ก่อนหน้าก็เอาอกเอาใจเขาอยู่ พอเห็นเขาก็รีบเอาอกเอาใจไม่หยุด แต่ตอนนี้กลับยืนห่างหลายก้าวโดยมีราชองครักษ์กั้นกลาง สายตาเองก็ดูห่างเหินขึ้นมา

ชินอ๋องเซียวใจดำดิ่งลงมา

"ชินอ๋องเซียว วันนี้ฝ่าบาทไม่ว่าง ไม่ขอพบท่านแล้ว เชิญท่านกลับไปก่อน" ผู้บัญชาการอวี๋เอ่ยขึ้น

"ไร้สาระ ที่ข้ามาเข้าวังก็เพราะเป็นห่วงพระองค์ องค์จักรพรรดิก่อนหน้านี้พูดอยู่แท้ๆ ว่ามีเรื่องอะไรให้เข้าวังมาแจ้งได้เลย นี่เจ้าคิดจะทำอะไร?"

"นั่นเป็นเรื่องก่อนหน้าของวันนี้นี่? ถึงอย่างไรช่วงนี้องค์จักรพรรดิก็ไม่ว่างพบเจ้า เจ้าเองก็รีบกลับไปเถอะ"

"ข้าไม่เชื่อ! ข้ามีเรื่อง เจ้าให้ข้าเข้าไปบอกกับองค์จักรพรรดิด้วยตนเองที"

"พระองค์ไม่พบ ท่านอ๋องอย่าให้ข้าลำบากใจเลย"

ชินอ๋องเซียวที่ช่วงนี้ได้รับความโปรดปรานมาก เดิมทีก็เหิมเกริมอยู่แล้ว ตอนนี้พอมาถูกผู้บัญชาการราชองครักษ์เล็กๆคนนี้ขวางไว้ ก็รู้สึกเสียหน้า หน้าทมึนขึ้นมา คิดจะเดินขึ้นหน้า

"ชินอ๋องเซียวคิดจะฝ่าเข้าไปหรือ?"

เสียงเคร้งดังขึ้น จากประดยคนี้ของผู้บัญชาการอวี๋ ราชองครักษ์ก็ชักกระบี่ทันที คมกระบี่ชี้มาทางชินอ๋องเซียว ท่าทางของพวกเขาดูแล้ว เหมือนกับว่าถ้าเขาเดินขึ้นหน้าอีกก้าวเดียว พวกเขาก็จะแทงเข้าที่หัวใจเขาทันที

นี่คือเอาจริง!

ชินอ๋องเซียวตกตะลึงโกรธแค้น อันที่จริงเขาก็คิดไม่ออกว่าทำไมองค์จักรพรรดิจู่ๆ จึงเย็นชาใส่เขาเช่นนี้