บทที่ 1465

คนไม่น้อยที่เห็นใจอ๋องเจวี้ยน

เพราะอ๋องเจวี้ยนร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เกิด ตอนเด็กก็ยังถูกวางยาพิษอีก หลายปีมานี้ต้องไปอยู่ที่ยอดเขาโยวชิง ใช้ชีวิตที่ห่างจากอำนาจและความสูงส่ง

ต่อมายังข่าวลือเรื่องที่หน้าตาของเขายับเยินไปแล้วอีก

ถึงอย่างไร คนทั้งเมืองหลวงก็รู้กันเกือบหมด ว่าอ๋องเจวี้ยนถ้าไม่เจอกับเรื่องเหล่านั้น อ๋องเจวี้ยนในตอนนี้จะต้องเป็นท่านอ๋องที่หล่อเหลาที่สุดในใต้หล้าไปแล้ว

พอเขาปรากฏตัวคงได้สะเทือนไปทั้งบางแน่นอน ยังไม่รุ้ว่ามีแม่นางตั้งเท่าไรที่อยากแต่งงานกับเขา เขาไม่รู้เลยว่าตนเองหล่อแล้วและโดดเด่นเพียงไร

แต่ตอนนี้แค่เอ่ยชื่อเขาก็รู้สึกใจไม่สงบขึ้นมาเสียแล้ว

"ไท่ซ่างหวงของพวกเจ้าไม่ใช่ว่าโปรดปรานเขามากหรือ?"

จวนตระกูลอัน องค์หญิงหนานฉือกำลังแทะเมล็ดบัวพลางคุยกับพี่น้องอันเหนียนอันชิง อันที่จริงวันนี้พวกนางก็ได้ข่าวนั้นแล้วเช่นกัน

องค์หญิงหนานฉือส่งคนไปหาข่าวที่จวนอ๋องเจวี้ยนเป็นลำดับแรก แต่ก็ไม่ได้อะไรกลับมา จวนอ๋องเจวี้ยนปิดประตูไม่รับแขก

ใครไปก็ไม่ยอมเปิดประตูจวนอ๋องให้

หลังจากกลับมาองค์หญิงหนานฉือจึงดึงอันเหนียนที่เพิ่งเลิกประชุมเช้า กับอันชิงที่กังวลใจมากมานั่งคุยกัน

"ดูท่าการโปรดปรานเช่นนี้ไม่มีประโยชน์อะไรต่ออ๋องเจวี้ยนเลย มีแต่ทำให้องค์จักรพรรดิหวาดกลัวและริษยาเท่านั้น ไม่มีข้อดีอะไรเลย ขนาดเป็นอ๋องเจวี้ยนก็ยังถูกจับขังคุก แล้วยังขังไว้กับนักโทษที่ติดโรคจากโสเภณีมาอีก จุ๊ๆ"

พอเทียบกับน้ำเสียงทอดถอนใจของนางตอนนี้ อันชิงกลับกังวลจนตาแดงก่ำ น้ำตาคลอขึ้นมาในเบ้า จะหยดก็ไม่หยดลงมา

อันเหนียนพูดกับองค์หญิงหนานฉืออย่างจนใจ "อย่าวิจารณ์องค์จักรพรรดิส่งเดชเช่นนี้"

องค์หญิงหนานฉือถึงแม้จะแต่งงานเข้าจวนตระกูลอัน แต่เหมือนยังไม่ได้เปลี่ยนตัวตนเข้ามา เวลาพูดถึงเรื่องราวของแคว้นเจาจึงยังเหมือนเป็นคนนอกที่ดูอยู่ห่างๆ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องของแคว้นอื่นอย่างไรอย่างนั้น

นางเองก็ไม่คิดเสียหน่อย ว่าตนเองตอนนี้อยู่บนแผ่นดินเมืองหลวงแคว้นเจานะ ตัวตนฐานะเองก็เป็นภรรยาของผู้ตรวจการอันอย่างเขาด้วย

องค์จักรพรรดิ ก็เป็นองค์จักรพรรดิของนาง

แล้วอะไรคือไท่ซ่างหวงของพวกเจ้า?