บทที่ 1479

เซียวหลันยวนหมุนตัวไปมองขุนพลองครักษ์

"อย่างอื่นยังไม่ต้องพูดถึง เจ้าคิดว่า พวกเจ้าติดตามข้ามาหลายปี ถึงตอนนั้นถ้ากลับไปอยู่ในมือจักรพรรดิ เขาจะเชื่อมั่นพวกเจ้าไหม? พวกเจ้าจะยังเป็นองครักษ์เงามังกรอีกไหม?"

"ต่อให้ถึงตอนนั้นข้าจะตายไปแล้ว แต่ด้วยความขี้ระแวงขององค์จักรพรรดิ เขาจะไม่สงสัยหรือว่าหลายปีนี้ข้าให้พวกเจ้าตรวจสอบความลับเขาไปมากเท่าไร? พอนานวันเข้า องค์จักรพรรดิคงไม่รอพวกเจ้านานขนาดนั้น แล้วเขาเองก็มีพวกองครักษ์เงาที่ตนเองชุบเลี้ยงขึ้นมาแล้วด้วย"

ขุนพลองครักษ์มองเขา นิ่งงันไปครู่หนึ่ง "ท่านอ๋องตอนนี้หมายความว่าเช่นไร?"

"นอกจากเจ้า องครักษ์เงามังกรเหล่านี้ในปัจจุบัน ยังมีอีกครึ่งที่ข้าฝึกฝนออกมา" เซียวหลันยวนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ท่านอ๋องพูดตรงๆ เถิด ข้าน้อยมีแค่วิชาติดตัว และทำงานได้ตามคำสั่งลับมังกรเท่านัน้ ในสมองคิดซับซ้อนไม่ได้" ขุนพลองครักษ์ถอนใจออกมา

พวกเขาล้วนเป็นจอมยุทธ์

เรื่องที่ต้องให้สมองคิดวิกไปวนมาอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาเข้าใจ

ดังนั้น องครักษ์เงามังกรจึงล้วนทำตามคำสั่งมาโดยตลอด หนึ่งคำสั่งหนึ่งปฏิบัติการ

งานหลักของเขาคือการคุ้มครอง ป้องกัน

"องค์จักรพรรดิตอนนี้ไม่ยอมรับข้าอย่างเห็นได้ชัด เรื่องในครั้งนี้ก็อธิบายได้แล้ว ดังนั้น ข้าจะบอกความจริงให้เจ้าฟัง ข้ากับองค์จักรพรรดิในที่สุดจะแตกหักกัน"

ขุนพลองครักษ์สั่นไปทั้งตัว

"ราชโองการของไท่ซ่างหวงคือให้พวกเจ้าคุ้มครองข้า แต่ว่า ตอนนี้พวกเจ้าอยู่ในมือข้า ถ้าข้ากับองค์จักรพรรดิต้องแตกหักกัน ก็รับประกันไม่ได้ว่าจะไม่มีโอกาสสั่งให้พวกเจ้าออกไปลงมือกับเขา"

ซู๊ด

ขุนพลองครักษ์สูดปาก

แต่ว่าพวกเขาเป็นองครักษ์เงามังกร ท้ายสุดก็ต้องกลับไปอยู่ในมือองค์จักรพรรดิ

เซียวหลันยวนก็เหมือนจะมองความคิดในใจเขาออก จึงหัวเราะเย็นชาขึ้นมา "แต่นั้นก็เป็นเรื่องหลังจากคำสั่งลับที่สองมีผล และกุญแจสำคัญที่ทำให้คำสั่งลับนั่นมีผล ก็คือข้าต้องตาย ใช่ไหม?"

ขุนพลองครักษ์ตกตะลึงไปทันที

ก่อนหน้านี้พวกเขาคิดไม่ถึงว่าจะยังมีจุดที่ขัดแย้งกันเช่นนี้

ไม่สิ "ตอนนั้นท่านอ๋องไม่ใช่รับปากไปว่า จะไม่ใช้องครักษ์เงามังกรเป็นหอก ชี้ไปทางองค์จักรพรรดิหรอกหรือ? จะใช้แค่ปกป้องตนเองเท่านั้น?"