บทที่ 1485

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินว่าไทเฮามา ก็รู้สึกเกินคาดมาก

นางมองไปทางเซียวหลันยวน

"จะพบไทเฮาไหม?"

"ไทเฮาพอเข้าเมืองก็ตรงมาที่จวนอ๋องเจวี้ยนเลย คิดว่าคงมีคนจงใจล่อให้นางเข้ามา"

เซียวหลันยวนถอนหายใจเบา เพราะไทเฮาตอนนี้ไม่ค่อยมีคนใช้งานได้แล้ว เส้นข่าวของนางน่าจะไม่ปรุโปร่งนัก

แล้วก็ไม่ได้อยู่ในวังเลย เพิ่งกลับมาจากวัดคุ้มครองแคว้นแบบนี้ ทำไมพอเข้าเมืองก็ได้ข่าวเช่นนี้เลยกัน? ต่อให้รู้ ก็ควรกลับวังก่อน ไม่น่าจะรีบร้อนขนาดนี้

คิดว่าคงมีคนจงใจเอาสถานการณ์ของเขาพูดให้ดูอันตรายแน่นอน

"ที่นางถูกล่อเข้ามาง่ายแบบนี้ อธิบายได้ว่านางเป็นห่วงท่านมาก เป็นห่วงจนสับสน" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

คำพูดนี้ เซียวหลันยวนไม่อาจค้านได้เลย

"ท่านอ๋อง ผู้ดูแลรั้งไทเฮาไว้ไม่ได้ ตอนนี้นางมาถึงเรือนโยวหนิงแล้ว" องครักษ์เข้ามารายงาน

"ให้นางเข้ามา"

เซียวหลันยวนถอนหายใจ

เพราะไทเฮาเข้ามาในจวนอ๋องเจวี้ยนแล้ว เกรงว่าออกไปคงจะลำบากหน่อย หลังจากออกไปคงเข้าวังจักรพรรดิไม่ได้แล้ว

องค์จักรพรรดิจะต้องหาวิธีมาขวางไว้แน่

"อายวน"

เสียงของไทเฮาสั่นพร่า ประชิดตัวเข้ามา

เซียวหลันยวนเดินไปนอนที่เตียง ผ้าห่มดึงสูง หลับตาอยู่

ฟู่จาวหนิงโมโหจนหัวเราะ "ไม่สิ ท่านคิดจะอธิบายกับไทเฮาอย่างไร ไม่ลุกมาพูดหรือ? จะปิดบังนางหรือ?"

"หนิงหนิง เจ้าช่วยทีนะ"

เซียวหลันยวนพูดแค่ประโยคนี้ การอยู่ด้วยกันระหว่างเขากับไทเฮา ยี่สิบปีก่อนล้วนเกลียดชังกันและกัน แสดงละครใส่กัน เสแสร้งกันไปมา