บทที่ 1486

ถ้าเป็นแบบนี้ เขาคงจะเหนื่อยมากเลย

ในบ้านตัวเองก็ยังต้องมาอดกลั้นขนาดนี้ แล้วตอนไหนจึงจะผ่อนคลายลงได้?

เด็กคนนี้ชีวิตขมขื่นเหลือเกิน

น้ำตาไทเฮาไหลลงมา นางรีบกุมมือฟู่จาวหนิง มองนาง เอ่ยขึ้นเสียงสั่นพร่า "จาวหนิง วิชาแพทย์ของเจ้าดีเสียขนาดนั้น จะรักษาอายวนไม่ได้เลยหรือ?"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองเซียวหลันยวนบนเตียง

ทักษะวิชาแพทย์ของนางถูกคนอื่นทำลายชื่อเสียอย่างนั้น เห็นๆ อยู่ว่ารักษาหายแล้ว

"ไทเฮา เขาตอนนี้ไม่มีปัญหาอะไรเลย" ฟู่จาวหนิงพูดแค่ประโยคนี้ประโยคเดียว

"นี่เรียกว่าไม่มีปัญหาใหญ่ได้หรือ? ในใจเขาคงระทมมาก" ไทเฮาร้องไห้หนักกว่าเดิม

ไม่ใช่สิ ก็บอกอยู่ว่าเป็นหวัดนี่นา แล้วปัญหาใหญ่อะไรกัน? นางไม่ใช่บอกว่าดื่มยาจนหลับไปแล้วหรือ? ไทเฮาทำไมจึงทำท่าเหมือนเซียวหลันยวนเป็นคนที่น่าเวทนาอันดับหนึ่งแบบนี้ล่ะ?

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองเซียวหลันยวนอีกผาดหนึ่ง พอเห็นหน้ากากบนหน้าเขา นางก็เข็ดฟันขึ้นมา

คิดจะเอาหน้ากากของเขาออก

"ไทเฮาอย่าได้เสียใจนักเลย สุขภาพสำคัญกว่านะเจ้าคะ" กุ้ยหมัวมัวเตือนขึ้น

"ใช่แล้ว ไทเฮาเพิ่งจะกลับเมืองหลวงจากวัดคุ้มครองแคว้นใช่ไหม?"

"แต่ว่า พอเข้าเมืองมา ก็ได้ยินคนเดินถนนที่เดินผ่านรถม้า คุยกันว่าอ๋องเจวี้ยนป่วยหนักมาก ไทเฮาจึงวางพระทัยไม่ลง กระทั่งประตูวังก็ยังไม่เข้า แต่สั่งคนให้ตรงมาทางจวนอ๋องเจวี้ยนก่อน" กุ้ยหมัวมัวอธิบายขึ้นมา นางเองก็อยากให้อ๋องเจวี้ยนกับพระชายารู้ว่าไทเฮานั้นมีใจเมตตากับท่านอ๋อง

"จาวหนิง เจ้าบอกกับข้าตามตรง ว่าเขาแค่เป็นหวัดเท่านั้นใช่ไหม?" ไทเฮาเช็ดน้ำตา

"เช่นนั้นจริง เป็นแค่หวัดเท่านั้น ดื่มยาสักสองวันสุขภาพก็ดีขึ้นแล้ว" ฟู่จาวหนิงตอบ

"แต่เขาหลับลึกขนาดนี้เลยหรือ? ก่อนหน้านี้อายวนเป็นคนที่ตื่นง่ายมาก คิดการเคลื่อนไหวนิดเดียวเขาก็ได้ยินหมด..."

เรื่องนี้ไทเฮาก็รู้ด้วยหรือนี่? ดูท่าก่อนหน้านี้ไทเฮาคงจะเป็นห่วงเซียวหลันยวนมากจริงๆ

ฟู่จาวหนิงจึงพูดแค่ว่า "ข้าใส่วัตถุดิบยาช่วยหลับลงไปในยาของเขาน่ะ เพื่อให้เขาหลับได้อย่างสบายหน่อย"

ไทเฮามองสีหน้านาง รู้สึกว่านางไม่ได้กำลังโกหก มองไปยังคนอื่น ก็ไม่เป็นสีหน้าที่ระทมทุกข์ใดๆ ทั้งนั้น ถึงได้เชื่อขึ้นมาแล้ว