บทที่ 1487

ฟู่จาวหนิงบอกเรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้กับไทเฮา

พอได้ยินว่างองค์จักรพรรดิสั่งขังเซียวหลันยวน ให้เขาไปนั่งทบทวนสำนึกในคุกสองเดือน ไทเฮาก็โมโหจนสองมือสั่นระริก

"องค์จักรพรรดิทำเกินไปแล้ว เกินไปจริงๆ! ตอนนั้นเขารับปากไท่ซ่างหวงไว้ดิบดี แต่ตอนนี้ดันลืมไปจนหมดสิ้น!"

ไทเฮาพอคิดว่าสุขภาพเช่นนี้ของเซียวหลันยวน ต้องไปอยู่ในคุกตั้งหลายวัน ใจก็ปวดจนแทบจะพัง

อย่าว่าแต่ไทเฮา กระทั่งหมัวมัวก็ยังรู้สึกปวดใจมาก

"จาวหนิง เจ้าบอกกับข้าหน่อย ว่าสุขภาพของอายวนตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง? เจ้ารักษาเขาไว้แล้วใช่ไหม?"

ไทเฮาดึงแขนฟู่จาวหนิง ถามนางตาแดงรื้น

"ก่อนหน้านี้สุขภาพเขาย่ำแยมากจริงๆ อย่าว่าแต่ในคุกสองเดือนเลย เอาแค่สองชั่วยาม เขาก็อาจจะล้มป่วยได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นพิษที่เขาติดมาก็ไม่ได้ถอนออกมาตลอด ตอนนี้ไม่รู้ว่าดีขึ้นแล้วหรือยัง"

ฟู่จาวหนิงเองเหลือบมองไปทางเซียวหลันยวนที่ยังแกล้งหลับผาดหนึ่ง

ให้ไทเฮารู้น่าจะไม่มีปัญหาหรอกกระมัง? นางมองออก ว่าไทเฮาเป็นห่วงเซียวหลันยวนจริง ถึงแม้ก่อนหน้านี้นางจะไม่ชอบไทเฮา แต่เซียวหลันยวนตอนนี้ก็คิดจะค่อยๆ เผยออกมาว่าสุขภาพของตนเองนั้นไปในทางที่ดีขึ้น

จะให้เขาเอาแต่แกล้งเป็นคนป่วยกระเสาะกระแสะอยู่ตลอด นางเองก็ไม่ค่อยชอบ

ผีขี้โรคก็ไม่ใช่ว่าจะน่าฟังนัก เวลาพูดดูอัปมงคลจะตายไป

"ตอนอยู่ที่ต้าชื่อข้าหาวัตถุดิบยามาได้ครบแล้ว หรือก็คือพิษของเขาเพิ่งถอนออกไปไม่นาน ตอนนี้ร่างกายเองก็ดีขึ้นมาก แต่ไทเฮาเองก็รู้ ว่าสุขภาพเขาเดิมทีก็ไม่แข็งแรง อ่อนแอตั้งแต่เด็กจนโต แล้วยังต้องกินยามากขนาดนั้นอีก"

ไทเฮาฟังนางพูดอย่างตั้งใจและตึงเครียด พยักหน้าตอบรับ

"ยาสามส่วนนั้นเป็นพิษ กินยาตั้งมากมายไปตั้งหลายปี ร่างกายเองก็เสียหายบ้างเช่นกัน ดังนั้นตอนนี้พูดได้ว่าร่างกายของเขายังต้องค่อยๆ พักฟื้น คอยบำรุง จะบอกว่าแข็งแรงมากก็ยังเป็นไปไม่ได้"

ฟู่จาวหนิงพูดอย่างระมัดระวัง ถึงอย่างไรตอนนี้เซียวหลันยวนก็ยังแกล้งป่วยอยู่

"ดังนั้น ก่อนหน้านี้เขาอยู่ในคุกสองชั่วยามก็ล้มป่วยได้แล้ว แต่ครั้งนี้เข้าไปที่สามสี่วัน นี่จึงล้มป่วยมาเหมือนกัน"