บทที่ 1495

ซิ่วหงพยักหน้า จู่ๆ ก็นึกอะไรออก ตกตะลึงไปทันที "ผู้อาวุโสจี้ นั่นคืออาข้ากับลูกชายของนาง แต่ครอบครัวพวกเขาเป็นชาวนาที่เช่าที่ดินอยู่ในอุทยานนอกเมือง แล้วที่ดินที่พวกเขาเช่าอยู่คือที่ดินของชินอ๋องเซียว"

ชาวนาเช่าที่ของบ้านชินอ๋องเซียว?

ผู้อาวุโสจี้ขมวดคิ้ว ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าจวนชินอ๋องเซียวเกิดอะไรขึ้น จะเกี่ยวข้องอะไรกับอ๋องเจวี้ยนหรือไม่ แต่เมื่อครู่ฟู่จิ้นเชินก็บอกเขาแล้ว ว่าเรื่องที่จวนอ๋องเจวี้ยนปิดประตูไม่รับแขกนั้นเกี่ยวข้องกับจวนชินอ๋องเซียว

ฟู่จิ้นเชินหาข่าวมาแล้ว วันนี้จวนชินอ๋องเซียวก็ปิดบ้านไม่รับแขกเช่นกัน

ทั่วเมืองกำลังลือเรื่องที่อ๋องเจวี้ยนติดโรคสกปรกนั่น แล้วชินอ๋องเซียวที่ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าวังล่ะ? จะเป็นไปด้วยไหม?

ชินอ๋องเซียวหลังจากสิ้นปีก็ไม่ปรากฏตัวเลย ไปที่ไหนกัน? บวกกับข่าวในวังที่ซิ่วหงนำมาบอก เขารู้สึกว่าเรื่องเหล่านี้เหมือนจะเกี่ยวข้องกัน

สมองผู้อาวุโสจี้หมุน รู้สึกผิดปกติขึ้นมาทันที

"เจ้าอย่าเพิ่งลงจากรถ รอให้แม่ลูกพวกเขาไปก่อนแล้วค่อยลงไป"

ซิ่วหงเองก็ลนลาน ไม่กล้าลงจากรถม้าแล้ว รออยู่บนรถม้า

อาของนางทุบประตูอยู่พักหนึ่ง พอประตูไม่เปิด นางก็โมโหแล้ว เริ่มด่าทอ ด่าทอว่าครอบครัวของน้าสะใภ้ใจดำเห็นคนจะตายก็ไม่ยอมช่วยเหลือ สักวันจะได้รับกรรม

"พ่อแม่ข้าตัดความสัมพันธ์กับพวกเขาไปนานแล้ว ก่อนหน้านี้พวกเขาทำเรื่องผิดกับครอบครัวข้าไว้ บอกว่าต่อให้ตายก็จะไม่มาเยี่ยมอีก ไม่รู้นางวันนี้ทำไมถึงพาลูกชายแจ้นมาที่บ้านข้า" ซิ่วหงรู้สึกแปลกใจ

ที่อุทยานนั่นก็ไม่ใช่อยู่กันมีความสุขดีหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น ลุงของนางล่ะ? ทำไมถึงไม่มาด้วย? คิดแล้วก็ยิ่งแปลก

หญิงสาวคนนั้นด่าทอไปชุดหนึ่ง ประตูก็ยังไม่เปิด จึงทำได้แค่พาเด็กจากไป

รอจนพวกเขาไปไกลแล้ว ซิ่วหงจึงรีบลงจากรถม้าไปตบประตู พอนางส่งเสียง ประตูก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว

พ่อของซิ่วหงเปิดประตูให้ พอเห็นนางก็รีบพานางเข้าไป

ผู้อาวุโสจี้รู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกประหลาดหน่อยๆ จึงให้คนไปสืบข่าวมา ผลคือค่ำวันนั้น ซิ่วหงก็รีบวิ่งมาที่บ้านของเขา เล่าเรื่องหนึ่งให้เขาฟัง

นางดูตะลึงลนลานหน่อยๆ