บทที่ 1496

ฟู่จาวหนิงอ่านเนื้อหาจดหมาย แล้วสบตากับเซียวหลันยวน

"ชินอ๋องเซียวติดโรคเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้ เจ้าโรคนี้รุนแรงจริงๆ"

ชินอ๋องเซียวคิดจะให้เซียวหลันยวนติดโรคนั่น นางจึงใช้วิธีนี้เล่นงานคืน แต่เดิมทีคิดว่าอย่างน้อยก็ต้องสักสิบวันครึ่งเดือนถึงจะติด นี่เพิ่งจะหกเจ็ดวันเท่านั้น

"ข้าจะส่งคนไปสำรวจอาการของเขาหน่อย" เซียวหลันยวนเรียกสืออีเข้ามา กำชับไปสองสามคำ

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่คิดจะไปดูแผนที่แล้ว "ให้คนจับตาดูอุทยานนั่นไว้ อย่าให้คนในอุทยานนั่นเข้าเมืองแต่ว่าคนของอุทยานคนนั้น..."

"ข้าจัดการเอง"

เซียวหลันยวนรู้ว่านางพูดถึงอะไร กลัว่าจะลำบากไปถึงคนของอุทยานคนอื่นสินะ

ฟู่จาวหนิงยังเชื่อใจเขา พยักหน้าให้

"ข้าจะไปสกัดยาต่อ ถ้าโรคนี้ระบาดออกมาจริง ก็ต้องมียาเอาไว้รักษา"

"การสัมผัสปกติ น่าจะไม่ระบาดใช่ไหม?" เซียวหลันยวนถาม

นี่อันที่จริงก็เป็นสาเหตุที่ฟู่จาวหนิงใช้โรคนี้ในการเอาคืนชินอ๋องเซียว

"ใช่ การสัมผัสทั่วไปจะไม่ระบาด ดังนั้นน่าจะไม่ถึงกับกินบริเวณกว้างนัก ขอแค่ควบคุมขอบเขตเอาไว้ก็จะไม่เกิดปัญหาใหญ่"

"กลัวแค่ว่าชินอ๋องเซียวกับเซียวเหยียนจิ่งจะใช้วิธีหยาบช้าน่ะสิ" เซียวหลันยวนรู้สึกว่า เซียวเหยียนจิ่งที่จับพ่อตัวเองยัดไปไว้ในอุทยานโดยไม่สนใจใยดีนั้นเลือดเย็นมาก

"เช่นนั้นก็ให้ท่านคอยป้องกันแล้วนะ พรุ่งนี้ข้าจะสกัดยานั่นออกมา แล้วก็ต้มยาหลายๆ หม้อส่งไปที่อุทยานทางนั้นให้พวกชาวนานั่นมาดื่มเสีย"

ส่วนจะให้คนเหล่านั้นยอมดื่มได้อย่างไร นั่นก็เป็นเรื่องของเซียวหลันยวนแล้ว

พวกเขาคิดจะเอาคืนชินอ๋องเซียวเท่านั้น ไม่อยากให้คนอื่นต้องลำบาก ดังนั้นจึงต้องทำอะไรหน่อย

"ในคุกน่าจะยังมีคนของท่านอยู่กระมัง?" ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ในคุกจะต้องมีคนของเซียวหลันยวนอยู่ ไม่อย่างนั้นเขาคงจะหาคนมาจัดห้องขังนั้นให้ไม่ได้