บทที่ 1497

ฟู่จาวหนิงเองก็ป้องกันไว้ก่อน ระวังเอาไว้หน่อย

ไทเฮาตอนที่กลับมา ชินอ๋องเซียวน่าจะยังไม่ได้ล้มป่วยจนถูกส่งไปที่อุทยานนั่น แต่เขาเองก็ส่งคนไปหาคนป่วยนั่นจนทั่ว น่าจะมีบางส่วนที่ใช้คนในอุทยานด้วย เพราะคนที่ยากจนเหล่านั้น น่าจะรู้มากกว่าว่าจะไปหาคนป่วยหนักแล้วไม่มีเงินรักษาได้จากไหน

ส่วนไทเฮาจะยอมดื่มหรือไม่ ไม่ได้อยู่ในขอบเขตที่นางพิจารณา ยาก็ส่งไปแล้ว นางจะดื่มก็ดื่ม ไม่ดื่มก็ตามนั้น

กุ้ยหมัวมัวมองออกถึงท่าทีของนาง แต่ก็ยังตัดสินใจเตือนให้ไทเฮาดื่มยา

ตัวนางเองก็เห็นแล้ว ว่าคนอื่นๆ ในจวนชินอ๋องเซียวล้วนดื่มกันหมด

"เอาเถอะ ในเมื่อเป็นยาของจาวหนิง ข้าก็จะไม่ถามมากแล้วกัน" ไทเฮารับยาไป ยกขึ้นดื่มอย่างไม่ลังเล

สาวใช้เข้ามารับชาม บอกกับผู้ดูแล

ผู้ดูแลจงตอนที่ไปพบฟู่จาวหนิงก็บอกเรื่องนี้กับนาง

บอกว่าไทเฮาดื่มยาจนหมดโดยไม่ลังเล

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินคำนี้ ก็หันไปคุยกับเซียวหลันยวนสองสามคำ

"ถ้าหากพวกเราไปจริงๆ แล้วไทเฮาล่ะ?" ตอนนี้ดูท่าไทเฮาเองก็ยืนอยู่ฝั่งเซียวหลันยวนด้วย รับสั่งองค์จักรพรรดิครั้งนี้ที่ให้ไทเฮาอยู่ในจวนอ๋องเจวี้ยน เห็นได้ชัดว่ามีความคิดจะทำร้ายนาง ถ้าพวกเขาจากไปแล้ว ไทเฮาจะยังอยู่ในวังได้อย่างสงบสุขหรือ?

เซียวหลันยวนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง

พอเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ฟู่จาวหนิงก็ไม่ถามอะไรอีก ถึงอย่างในใจเขาก็มีความคิดอยู่แล้ว

เซียวเหยียนจิ่งคิดจะปิดเรื่องที่ชินอ๋องเซียวติดโรคระบาดไว้ ดังนั้นจึงส่งเขาไปที่อุทยานสินะ

แต่พอรู้เรื่องที่ชินอ๋องเซียวติดโรคแล้ว เซียวหลันยวนจะปล่อยให้พวกเขาปิดบังได้อย่างไรกัน?

ดังนั้น เรื่องนี้จึงเผยแพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว

เมืองหลวงกลางเดือนหนึ่งอากาศหนาวมาก หิมะยังคงตกอยู่ ดังนั้นทุกคนส่วนใหญ่จึงยังหลบกันอยู่ในบ้านไม่ออกข้างนอก