บทที่ 1519

"องค์จักรพรรดิบอกว่า ถ้าหากป่วยจริง ก็ต้องปิดประตูไม่ต้อนรับแขก แล้วให้ไทเฮาอยู่ที่จวนอ๋องเจวี้ยนก่อนชั่วคราว ยังไม่ต้องกลับวัง ใช่ไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม

คนในที่ว่าการย้อนคิดอย่างละเอียด องค์จักรพรรดิพูดไว้อย่างนี้จริงๆ

เขาพยักหน้า

ฟู่จาวหนิงผายมือออกอย่างไม่สะทกสะท้าน "ก็จบแล้วนี่? ข้าไม่ได้ป่วย ดังนั้นข้าออกมาก็ไม่ถือว่าขัดราชโองการสิ เจ้าลองคิดดู องค์จักรพรรดิถ้าคิดจะบังคับไม่ให้ข้าออกมาจริง จวนอ๋องเจวี้ยนก็ต้องถูกราชองครักษ์ล้อมเอาไว้นานแล้วสิ"

"ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าคิดจะห้ามไม่ให้ออกไปจริง ก็คงจะรับสั่งลงมาตรงๆ ว่าตอนไหนถึงจะออกมาได้ องค์จักรพรรดิไม่ได้บังคับจริงจัง ดังนั้นราชโองการของเขาแต่เดิมน่ะคือเป็นคำแนะนำในครอบครัวมากวก่า แนะนำว่าพวกเราตอนที่ป่วยอย่าออกมานอกบ้าน ใช่ไหม?"

คนในที่ว่าการอ้าปากพะงาบ ไม่มีคำจะมาต่อปากด้วย

เหมือนว่า ก็มีเหตุผลอยู่แฮะ?

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองเขาอย่างพิจารณา "เจ้าชื่ออะไร"

ถามชื่อไปทำไม

คนในที่ว่าการปากไวกว่าสมอง "จ้าวหมิง"

"สกิลจ้าวหรือ?"

ฟู่จาวหนิงงงงัน "สองปีก่อนครอบครัวของตระกูลจ้าว..."

จ้าวเฉินตอนนั้นผิดใจนางกับเซียวหลันยวน ทั้งครอบครัวเลยไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดี เดิมทีจ้าวเฉินจ้าวหรูสองพี่น้องอยู่ภายใต้การคุ้มครองของพ่อเขาใต้เท้าจ้าว ในเมืองหลวงถือว่าอหังการอยู่ แต่ตอนนี้ในเมืองหลวงคนมากมายก็แทบจะนึงไม่ออกแล้วว่ามีตระกูลนี้อยู่

คนในที่ว่าการที่ชื่อจ้าวหมิงคนนี้ในสั่นวาบ สมองไวกว่าปากขึ้นมาได้เสียที

"ข้ากับตระกูลพวกเขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน! แค่สกุลเดียวกันเท่านั้น!"

อย่าเอาเขากับใต้เท้าจ้าวที่ถูกยึดทรัพย์เนรเทศเป็นครอบครัวเดียวกันนะ