บทที่ 1520

จ้าวหมิงใจสั่นวาบ

พวกเขาถ้ายังล้อมที่นี่ต่อ แล้วเกิดการปะทะกันขึ้นมา ก็คงจะจัดการได้ยากจริงๆ

นี่คือถ้าเป็นบ้านคนอื่น คนในที่ว่าการอย่างพวกเขา จะกลัวอะไรกับแค่พวกคนคุ้มครองเรือน? แต่ที่นี่คือบ้านตระกูลฟู่ ฟู่จาวหนิงตอนนี้ไม่ใช่แค่พระชายาอ๋องเจวี้ยนแล้ว นางยังเข้าร่วมกับสมาคมหมอใหญ่แล้วด้วยนะ

จากที่เขารู้ ถ้าไม่ใช่เพราะองค์จักรพรรดิสร้างความลำบากหลังจากที่ฟู่จาวหนิงกลับมาถึงเมืองหลวงล่ะก็ เอาแค่เรื่องที่นางเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่จนกลายเป็นหมอเทวดา ก็เพียงพอที่จะทำให้คนไม่น้อยอยากยื่นเทียบเชิญให้นางแล้ว เชิญนางไปกินเลี้ยงเป็นแขก

ตอนนี้หมอเทวดาคนไหนก็ตามที่เข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ ตัวตนฐานะล้วนสูงส่งอย่างมาก

อคง์จักรพรรดิเองก็ยังไม่ได้บอกว่าจะทำอะไรกับนาง

"ไป กลับ" จ้าวหมิงทำได้แค่ออกคำสั่ง พาคนกลับไป

เขาเองก็รีบไปหาอ๋องอี้ อ๋องอี้อันที่จริงอายุยังน้อยอยู่มาก เพิ่งจะสิบหกเท่านั้น หลายปีมานี้ ตัวตนการคงอยู่ของอ๋องอี่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ทุกคนแทบจะลืมเขาไปแล้ว

อ๋องอี้นั้นไม่เข้าไปร่วมงานอะไรทั้งนั้น ไม่ใช่เพราะสุขภาพไม่ดี หรือเพราะตระกูลทางแม่เป็นอย่างไร แต่เพราะตอนเขายังเด็กเหมือนไปเจอกับเรื่องอะไรมา นับจากนั้นก็กลายเป้นคนขี้อาย กลัวคนกลัวแสงกลัวความวุ่นวาย

พอมีเรื่องอะไรก็จะไปหลบอยู่ที่มุม ก้มหน้าไม่ส่งเสียง คนอื่นพอเสียงดังหน่อยเขาก็ตกใจกลัวลนลาน

องค์จักรพรรดิพูดได้ว่าแทบจะลืมลูกชายคนนี้ไว้หลังสมองแล้ว ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ว่าองค์ชายองค์หญิงทุกคนจะโดนใจเขาทั้งหมด

ที่เห็นอยู่ในสายตาบ่อยๆ ก็จะเป็นพวกที่แสดงออกอยู่บ้าง พวกที่ตระกูลฝ่ายแม่แข็งแกร่งหน่อย บางทีก็ออกมาโผล่ให้เห็นบ้างเป็นครั้งคราว

คนแบบอ๋องอี้ เขาลืมไปเป็นประจำ

คนอื่นไม่ค่อยพูดถึงอ๋องอี้ เพราะองค์จักรพรรดิเคยอนุญาตให้อ๋องี้ไม่ต้องเข้าวังหลวง ให้ใช้ชีวิตเงียบๆอยู่แต่ในจวนอ๋องของตนเอง

จวนอ๋องอี้นั้นเงียบสงบยิ่งกว่าจวนอ๋องเจวี้ยนเสียอีก

จวนอ๋องเจวี้ยนเป็นเพราะสุขภาพอ๋องเจวี้ยนไม่ค่อยดี จึงไม่ให้คนเข้าใกล้ อ๋องเจวี้ยนเองก็ไม่ชอบเจอกับคนเยอะ แต่อันที่จริงอ๋องเจวี้ยนก็ยังเป็นคนที่ทุกคนสนใจอยู่ดี เป็นพวกที่ว่าต่อให้อยู่เงียบๆ แค่ไหนก็ไม่ถูกมองข้าม