บทที่ 1540

ต่งฮ่วนจืออันที่จริงก็คิดไว้แล้วว่าอาจารย์ต้องรู้เรื่องวันนี้แน่ ยิ่งไปกว่านั้นต้องมาด่าเขาแน่

เขาเองก็เตรียมคำพูดไว้บ้างแล้ว

ผลคือผู้อาวุโสจี้ไม่ให้โอกาสเขาเลย เอ่ยขึ้นมาตรงๆ ว่า "หลังจากนี้ห้ามพาแม่ลูกคู่นั้นมาที่พันธมิตรโอสถอีก แล้วก็ ห้ามให้นางยืมชื่อของพันธมิตรโอสถไปแอบอ้างทำเรื่องอะไรด้วย! แล้วเจ้าเองก็ห้ามเด็กนั่นมาปรากฏตัวต่อศิษย์น้องหญิงเจ้าด้วย!"

"ท่านอาจารย์ ฮ่าวปิงนาง..."

"เว้นเสียแต่นางจะมาเป็นลูกสาวเจ้าจริงๆ!" ผู้อาวุโสจี้ตัดบทเขา "ไม่เช่นนั้นพวกนางแม่ลูกก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า! ข้าบอกเจ้าไปตั้งหลายรอบแล้ว เจ้าพวกนางมาพอแล้ว อย่าทำตัวไม่มีสมอง!"

"แล้วก็ ต่อให้นางกลายเป็นลูกสาวเจ้าจริงๆ ก็ไม่ใช่ว่านางจะมากำเริบเสิบสานต่อนห้าศิษย์น้องเล็กของข้าได้! ก่อนหน้านี้นางเองก็ยังดูรู้จักมารยาท รู้จักประมาณตน แล้วตอนนี้ทำไมยิ่งโตยิ่งเลวร้าย? เจ้าเคยคิดบ้างไหม ว่านางอาจจะถูกเจ้าตามใจจนเสียคน! "

ผู้อาวุโสจี้จำได้ว่าหลายปีก่อนตอนที่เจอกับเฉินฮ่าวปิง นางยังรู้สึกประมาณตน ยิ่งไปกว่านั้นยังรู้ถึงตัวตนฐานะของตนเองด้วย ตอนอยู่ในพันธมิตรโอสถก็เคารพผู้อาวุโสดี

แล้วแม่ลูกอย่างพวกนางก็ยังแสดงความขอบคุณกับต่งฮ่วนจือและพันธมิตรโอสถอยู่บ่อยๆ

แต่ว่าตอนนี้ล่ะ?

ตอนนี้พวกนางมองสิ่งเหล่านี้เป็นของตายไปเสียแล้ว

นี่คือการไม่ระวังตัวและรักษาระยะห่างที่ต่งฮ่วนจือไม่ทันสังเกต จนทำให้พวกนางเสียคน

"ท่านอาจารย์ พวกนางสองคนก็ใช้ชีวิตลำบากอยู่นะ ข้าก็แค่อยากจะปกป้องพวกนางให้มากขึ้นหน่อยเท่านั้น ไม่ได้คิดเยอะขนาดนั้น" ต่งฮ่วนจือดูจำใจ

"ที่เจ้าปกป้องนั่นเรียกว่าหน่อยไหม? เจ้ามองพวกนางเป็นคนของตัวเองไปแล้ว แต่พวกนางกลับลืมตัวตนฐานะของตัวเอง!"

ฮูหยินเฉินคนนั้น ก็น่าจะตรงไปตรงมากับต่งฮ่วนจือหน่อย แต่นางกลับทำตัวเป็นคนดีควบคุมอารมณ์แสดงออกอย่างเหมาะสมต่อหน้าต่งฮ่วนจือ ทำอย่างกับเป็นฮูหยินต่งอย่างไรอย่างนั้น