บทที่ 1546

ได้ยินว่าตระกูลของพระชายาอ๋องฉยงมีบารมีมากในเมืองฉยงโจว อ๋องฉยงไปที่นั่นเหมือนไปเกาะนางกินอย่างไรอย่างนั้น เขาตอนนี้ถ้าไปตบหน้าพระชายาอ๋องฉยงแบบนั้นอีก คือคิดจะไม่กลับไปเมืองฉยงโจวแล้วหรือ?

เขาน่าจะรับปาก ถึงอย่างไรตอนนี้ก็เริ่มบ้าไปแล้ว" ส่งเขาเข้าคุกได้ ให้ไท่เฮาอยู่ในจวนอ๋องเจวี้ยนอย่ากลับวัง เรื่องเหล่านี้ยังทำออกมาได้ องค์จักรพรรดิบ้าไปหน่อยแล้วจริงๆ

"ดังนั้น เจ้าความลับที่ฮูหยินเฉินกอดเอาไว้มันคืออะไรกันแน่?"

มูลค่าสูงขนาดที่ ทำให้องค์จักรพรรดิต้องถอยให้ก้าวหนึ่งเลยหรือ

"เรื่องเกี่ยวกับตงฉิง..." เสียงของเซียวหลันยวนเย็นชาลงเล็กน้อย "ตอนนี้ดูท่า การล่มสลายของตงฉิงครั้งนั้นเหมือนไม่ใช่ภัยธรรมชาติเสียแล้ว"

ฟู่จาวหนิงมองเขา ดูกังวลขึ้นมา

"ถ้าหากการล่มสลายของตงฉิงมีแผนร้ายอื่นอยู่ คนที่เกี่ยวข้องจะต้องไม่อยากให้ความจริงถูกเปิดเผยต่อใต้หล้าแน่ ถึงตอนนั้นตัวตนฐานะของท่านถ้าเปิดเผยออกมา จุดสนใจทั้งหมดก็จะพุ่งไปบนตัวท่านสิ"

ถ้าหากมีแผนร้ายจริง คนที่เกี่ยวข้องจะต้องไม่ปล่อยเซียวหลันยวนแน่นอนกระมัง?

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนในราชวงศ์ตงฉิงหนึ่งเดียวที่ยังอยู่บนโลกนี้ เป็นสายเลือด

เซียวหลันยวนนิ่งงันไม่พูดจา

และทางนั้น อ๋องฉยงเองก็พาเฉินฮ่าวปิงเข้าวังไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เพียงแค่ไม่นาน ก็มีราชโองการหนึ่งประกาศมา เฉินฮ่าวปิงถูกแต่งตั้งเป็นท่านหญิงจริงๆ ตบรางวัลเป็นทองคำหนึ่งพันตำลึง เครื่องประดับศีรษะสองชุด เสื้อผ้าขนนกสิบชุด ผ้าคลุมขนจิ้งจอกขาวอีกสองชิ้น

อ๋องฉยงกระทั่งเชิญมามาคนหนึ่งจากองค์จักรพรรดิ มาคอยอบรมมารยาทในวังให้กับนางด้วย

ในวังยังมีข่าวลือออกมาว่า พระชายาเยว่ก็ชอบท่านหญิงคนใหม่นี้มาก มอบสาวใช้ให้กับนางมาสองคน

หนึ่งในสาวใช้คือชิวอวิ๋น

พอรู้ว่าแม่ลูกเฉินฮ่าวปิงมาจากต้าชื่อ ยังไม่มีที่อยู่ ก็ยังมอบบ้านสองตอนหลังหนึ่งให้อีก เป็นบ้านของตระกูลเยว่

ต่อมาเฉินฮ่าวปิงจึงเพิ่งพบว่า อยู่ไม่ไกลจากบ้านของต่งฮ่วนจือเลย เว้นไปแค่ไม่กี่ซอย