บทที่ 1545

เฉินฮ่าวปิงบิดมือออกจากแขนของฮูหยินเฉินทันที

"ท่านแม่ ข้าจะเข้าวังไปกับท่านพ่อ ถ้าท่านไม่ไป ข้าเข้าไปฟังองค์จักรพรรดิดูว่าเขาจะพูดอะไร กลับมาแล้วจะเล่าให้ท่านฟัง"

"ปิงเอ๋อร์! เจ้าห้ามไป!"

"ไป" อ๋องฉยงลุกขึ้นมา เดินนำไปก่อน เฉินฮ่าวปิงรีบตามขึ้นไป กลัวฮูหยินเฉินจะดึงเอาไว้

ฮูหยินเฉินพอเห็นนางตามออกไปแล้ว ก็รีบร้อนตามขึ้นไป

"ปิงเอ๋อร์ กลับมา!"

พวกเขากว่าจะหลุดพ้นจากการไล่สังหารของพระชายาอ๋องฉยง ตอนนี้จะต้องกลับไปอยู่ในวังวนนั้นอีกแล้วหรือ? อ๋องฉยงคนนี้พึ่งพาไม่ได้!

แต่ว่าเฉินฮ่าวปิงก็คิดแต่อยากจะให้ตนเองมีตัวตนฐานะดี นางไม่อยากเป็นลูกกำพร้าที่ไม่มีพ่อไม่มีชาติตระกูล แล้วทำได้แค่พึ่งพาการช่วยเหลือปกป้องจากต่งฮ่วนจือ

พ่อแท้ๆ ไม่ใช่ว่าดีกว่าคนอื่นหรือ?

เป็นลูกสาวของอ๋อง ไม่ใช่ว่าดีกว่าอาศัยอยู่ในบ้านคนอื่นหรือ?

"กลับไปแล้วก็เตือนแม่เจ้าหน่อย ว่าอย่าดื้อรั้นนัก" พอขึ้นรถม้า หลังจากที่รถม้าแล่นห่างออกจากร้านงานปัก อ๋องฉยงจึงพูดขึ้นมาคำหนึ่งกับเฉินฮ่าวปิง

เฉินฮ่าวปิงพยักหน้า

นางถอนใจโล่ง ที่ท่านแม่ไม่ไล่ตามมา

"ท่านพ่อ ข้าจะเตือนนางแน่ แต่ว่า ท่านทำไมถึงไม่ต้องการข้ากับท่านแม่ล่ะ?" เฉินฮ่าวปิงถาม

"ใครบอกว่าไม่ต้องการพวกเจ้า" อ๋องฉยงลูบจมูก "ก็แค่พระชายาดุร้ายไปหน่อย เจ้าไม่รู้ล่ะสิ ในเมืองฉยงโจว บ้านของพวกเขาเป็นจักรพรรดิดินแดน ข้าอยู่ที่นั่นมีคนไม่เยอะเท่าบ้านพวกเขา บางครั้งก็ไม่สามารถแข็งข้ออะไรกับนางได้"

"ตอนนั้นข้าไม่ได้พูดว่าไม่สนใจพวกเจ้าแม่ลูก แค่ต้องการให้แม่เจ้าพาเจ้าหลบออกไปสักสองสามปี พอมีโอกาสเหมาะ ข้าก็รับพวกเจ้ากลับไปที่จวนอ๋องฉยง แต่แม่ของเจ้านางก็ดื้อรั้น นางไม่ฟัง ก็แค่พระชายาไปหาเรื่องนางเท่านั้นนี่ นางหลบๆ เลี่ยงๆ ก็พอ ใครจะรู้ว่านางจะพาเจ้าหนีไปเลย"

อ๋องฉยงตอนนี้ผลักความรับผิดชอบทั้งหมดไปบนตัวพระชายาอ๋องฉยง

แล้วเขายังพูดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจด้วย