บทที่ 1549

"ข้าเดาว่าอีกไม่นานนางน่าจะจัดงานเลี้ยงอะไรอีก ถึงตอนนั้นเกรงว่าคงจะมาเชิญอันชิงด้วย"

ฟู่จาวหนิงคิดถึงนิสัยเฉินฮ่าวปิง รู้สึกว่านางได้แต่งตั้งเป็นท่านหญิง จะต้องเคลื่อนไหวอะไรแน่ เป็นไปไม่ได้ที่จะเงียบไปเช่นนี้ จะบอกไม่จดจำอันชิง ก็ดูจะเป็นไปได้อยู่

"แล้วไม่ไปได้ไหม?" องค์หญิงหนานฉือขมวดคิ้ว

"ไม่ไปก็ได้อยู่" เซียวหลันยวนพูดขึ้นมา

อันเหนียนถอนหายใจ "ท่านอ๋อง ท่านน่ะได้ พวกเราที่เป็นขุนนางตัวเล็กตัวน้อย ปฏิเสธคนส่งเดชไม่ได้นี่สิ"

เซียวหลันยวนเหลือบมองเขา

พูดซะน่าอดสูแบบนี้ นี่ใช้อันเหนียนไหมเนี่ย?

ความคิดของอันเหนียนคนนี้ ไม่เคยจะเรียบง่ายมาแต่ไหนแต่ไร

ฟู่จาวหนิงไม่ได้คิดจะอ้อมค้อมเหมือนพวกเขาสองคน พอได้ยินอันเหนียนพูดเช่นนี้ นางก็ตอบรับมาตรงๆ

"อันชิงเองก็ถือว่าไปผิดใจกับเฉินฮ่าวปิงเพราะข้าเหมือนกัน ถ้าหากเฉินฮ่าวปิงมาหาเรื่องนาง พวกท่านก็มาบอกข้าเลย"

ในตาอันเหนียนมีรอยยิ้ม "เช่นนั้นข้าก็ขอขอบคุณพระชายาแทนชิงชิงด้วย"

เป้าหมายใหญ่สุดที่เขามาที่นี่ ก็เพื่อประโยคนี้ไม่ใช่หรือ? ฟู่จาวหนิงถ้ายอมปกป้องอันชิงหน่อย เขาก็ไม่ต้องกังวลมากแล้ว

"เฮอะ" เซียวหลันยวนเหลือบมองเขาอย่างหมดคำจะพูด "เจ้านี่มันพี่ชายแสนดีเสียเหลือเกิน"

เพื่ออันชิง ยังต้องมาให้ฟู่จาวหนิงปกป้องอีก

แต่ว่าเขาก็ไม่อยากคิดเล็กคิดน้อยมาก ก็แค่ท่านหญิงแต่งตั้งใหม่คนหนึ่งเท่านั้น ถ้าหากกล้ามาก่อเรื่องอะไรล่ะก็ ไม่ต้องให้เขาลงมือหรอก ฟู่จาวหนิงก็เล่นนางให้ตายได้

"อ๋องฉยงอยู่ในเมืองหลวงนานขนาดนี้แต่ยังไม่ยอมกลับเมืองฉยงโจว ข้าจะไปถามให้ดีไหม?" อันเหนียนถามเซียวหลันยวน

ตอนนี้องค์จักรพรรดิเบี่ยงประชุมเช้าตลอด เหล่าขุนนางก็เริ่มจะอยู่กันไม่สุขแล้ว ทุกคนล้วนไปตรวจสอบกันว่าสาเหตุมาจากอะไรกันแน่

เรื่องที่ชินอ๋องเซียวติดโรคระบาดก็ถูกเปิดโปงออกมาแล้ว ที่อุทยานทางนั้นก็แทบจะกลายเป็นสถานที่ต้องห้าม ไม่มีใครกล้าไปแล้ว