บทที่ 1550

สาเหตุที่เซียวเหยียนจิ่งมารับหมอเทวดาหลี่กลางทาง ก็เพราะอาการป่วยของชินอ๋องเซียว

เขาถามหมอหลายคนในเมืองหลวงไปแล้ว ล้วนเป็นหมอที่มีวิชาแพทย์ดีมากทั้งนั้น ผลคือไม่มีใครรักษาได้สักคน

กระทั่งยังไม่แน่ใจว่าติดโรคระบาดมาได้อย่างไรด้วยซ้ำ

องครักษ์ที่ไปหาคนป่วยคนนั้นไม่เป็นอะไรกันเลย แต่คนที่ไม่ได้ไปสัมผัสคนป่วยคนนั้นอย่างชินอ๋องเซียวกลับติดมาเสียได้ นี่จะอธิบายกันอย่างไรล่ะ?

เขาเองก็ไปหาฟู่จาวหนิงมไ่ได้ ยิ่งไม่อยากให้ฟู่จาวหนิงรู้ว่าพ่อของตนเองติดโรคระบาดนั้นด้วย ดังนั้นจึงทำได้แค่รีบไปรับหมอเทวดาหลี่เท่านั้น

ไม่ว่าจะพูดอย่างไร หมอเทวดาหลี่อย่างน้อยก็เป็นพ่อตาเขานะ

ถึงแม้พวกเราก่อนหน้านี้จะทะเลาะกันบ่อย จนแทบจะเป็นศัตรูกันอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หลี่จื่อเหยาที่อยู่ในจวนชินอ๋องเซียวก็แทบจะไม่มีตัวตนอยู่แล้ว

ไม่ว่านางจะอาละวาดแค่ไหน เซียวเหยียนจิ่งก็ไม่สนใจนาง ไม่พบนางด้วยซ้ำ เขาส่งหญิงรับใช้ที่ตัวใหญ่แรงเยอะไปให้หลี่จื่อเหยาหลายคน กระทั่งสาวใช้ก็ยังมีพละกำลังอย่างมากด้วย คอยจับตานางดูไว้ทุกวัน

กระทั่งยังวางยาพิษออกฤทธิ์ช้ากับหลี่จื่อเหยาอีก พิษนั่นเซียวเหยียนจิ่งหามาอย่างยากลำบาก เขาเคยทดลองแล้ว กระทั่งหมอเทวดาหลี่ก็ยังตรวจสอบไม่ออก

แต่หลังจากติดพิษนี้ หลี่จื่อเหยาก็เริ่มความจำเสื่อม ทุกวันไม่ค่อยมีกำลังวังชา อยากจะนอนอย่างเดียว ตอนที่ตื่นมาก็จะบื้อนิ่งเป็นท่อนไม้

ยาพิษนี้กินลงไปทีละนิดทุกวัน ใส่ไว้ในอาหารก็ไม่มีใครรู้

ดังนั้นหลี่จื่อเหยาตอนนี้จึงไม่ค่อยมีกำลังวังชามาหาเรื่องเขาแล้ว ขอแค่เขาไม่ไปเรือนหลังหามหญิงสาว หลี่จื่อเหยาก็จะไม่อาละวาดขึ้นมา

เซียวเหยียนจิ่งช่วงนี้ก็ไม่ได้สนใจเรื่องผู้หญิงเลย เขาเองก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไรด้วย

ถ้าจะบอกว่าสนใจ ก็แค่เขารู้สึกคิดถึงฟู่จาวหนิงบ่อยเท่านั้น

พอคิดถึงนางก็รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง เสียใจที่ตอนนั้นไม่ได้แต่งงานกับฟู่จาวหนิง เสียใจที่วันแต่งงานวันนั้นไปถอนหมั้นนางกลางถนน