บทที่ 1551

ที่ไม่สมเหตุสมผลที่สุดคือ กระทั่งคนเทขยะก็ยังไม่กล้าเข้ามา บอกว่าขยะของจวนชินอ๋องเซียวก็ไม่แน่ว่าจะไม่มีพิษ แค่สูดดมก็อาจจะติดเชื้อได้

"เดิมทีในจวนอ๋องยังมีคนงานอยู่บางส่วน บ้านอยู่ภายนอก ตอนนี้คนเหล่านั้นก็ยังไม่กล้ามา คนในอุทยานเอง กระทั่งประตูเมืองก็ยังไม่เข้ามา ของกินของดื่มในจวนอ๋องทุกวันก็ไม่มีใครส่งเข้ามา ตนเองจะออกไปซื้อก็ไม่ได้"

"หมายความว่าอย่างไร?" เซียวเหยียนจิ่งคิดว่าตนเองฟังผิด กระทั่งออกไปซื้อของก็ยังไม่ได้เนี่ยนะ?

"รัฐทายาท คนที่ขายเนื้อขายผักด้านนอก ล้วนกลัวคนในจวนเรากันหมด ดังนั้นจึงไม่ขายของให้พวกเราชั่วคราว! บอกว่าเรื่องนี้ต่อให้ไปพูดต่อหน้าองค์จักรพรรดิก็ยังถือว่าถูกต้อง ถึงอย่างไร องค์จักรรพรรดิก็ออกราชโองการมาแล้ว ว่าห้ามท่านอ๋อนเข้าเมืองหลวง"

"องค์จักรพรรดิรู้ว่าท่านพ่ออยู่ที่อุทยานด้านนอกหรือ?" เซียวเหยียนจิ่งหน้าขรึมลงมา

"ขอรับ รู้กันทั่วทั้งเมืองแล้ว ผู้เช่าทำนาทั้งหมดในอุทยานก็ไม่ให้เข้าเมืองแล้ว เสบียงที่ผลิตในอุทยาทก็ไม่อนุญาตให้ส่งมาเมืองหลวง ดังนั้นพวกเราจะเอากลับไปกินที่จวนอ๋องก็ยังไม่ได้"

"มีเหตุผลแบบนี้ด้วยรึ! พวกเขาคิดจะให้จวนชินอ๋องเซียวอดตายกันหมดหรือไร?!"

สิ่งของจากอุทยานของตนเองไม่อนุญาตให้ส่งเข้ามา ออกไปซื้อของก็ไม่ได้ พวกเขาทั้งจวนร้อยกว่าคน ต้องอดตายกันทั้งเป็นหรือ?

เซียวเหยียนจิ่งคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะเดินมาถึงจุดที่รุนแรงขนาดนี้

หมอเทวดาหลี่เองก็ตกใจหน่อยๆ

"ชินอ๋องเซียวตอนนี้ถูกทั้งเมืองหลวงรังเกียจเสียแล้วหรือ? แล้วนอกจากท่านอ๋อง คนในจวนมีคนที่ติดโรคนี้บ้างไหม?"

"ไม่มีเลย" เซียวเหยียนจิ่งโกรธจัด

"เจ้าเองก็ออกจากบ้านไปตั้งหลายวัน ทำไมถึงรู้ว่าไม่มีล่ะ? ผู้ดูแล เจ้าว่ามาหน่อย มีบ้างไหม? คนนับร้อยในจวน พวกเจ้าไปไล่ถามทุกคนแล้วหรือยัง?"

ผู้ดูแลถูกหมอเทวดาหลี่ถามเช่นนี้ ปากก็ขยับพะงาบๆ เขาเองก็อยากจะพูดว่าไม่มี แต่ก็ไม่มีความกล้าจะพูดออกมา

เพราะหลายวันนี้ในใจเขาก็ยังลนลาน ดังนั้นจึงไม่อยากไปอยู่กับใครเลย กระทั่งงานการในจวนก็ยังแบ่งงานลงไป ให้พวกเขาถ้าไม่มีธุระอะไรก็ไม่ต้องมาหาตนเอง