บทที่ 1554

หลี่จื่อเหยาขนาดมือก็ยังยกไม่ขึ้น จึงเปิดหนังตาจ้องมองนาง

เจ้าคนชั้นต่ำ! เห็นสภาพนางแบบนี้ยังมีแรงดื่มน้ำเองอีกหรือ? ยังไม่รีบประคองนางขึ้นมาป้อนอีก!

"เจ้าต้องป้อนนาง!" หมอเทวดาหลี่ร้องขึ้นมา

สาวใช้แทบจะร้องไห้แล้ว ไม่ นางร้องออกมาแล้วจริงๆ นางน้ำตาร่วงพลางปรคองตัวหลี่จื่อเหยาขึ้นมา เอาแก้วจ่อไปที่มุมปากหลี่จื่อเหยา

ระยะใกล้ค่แนี้ สาวใช้ได้กลิ่นบนหน้าของหลี่จื่อเหยาแล้วจริงๆ เหม็นเอามากๆ

เซียวเหยียนจิ่งมองฉากนี้ อดถอยออกมาอีกก้าวหนึ่งไม่ได้

เขามองไปทางพวกสาวใช้หญิงรับใช้อีกเหลือเหล่านั้น ถามขึ้นเสียงต่ำ "นางป่วยมานานแค่ไหนแล้ว?"

ดันไม่ยอมมาบอกเขา!

สาวใช้กับหญิงรับใช้ร่างกำยำไม่กล้าเงยหน้ากัน

"ท…ท่านรัฐทายาท พวกเราเองก็ไม่รู้เจ้าค่ะ หลายวันมานี้พระชายารัฐทยาทก็เอาแต่นอนหลับอยู่ในห้อง ไม่ได้ลุขึ้นมาสางผมมแต่งหน้า ตอนที่กินข้าวก็ให้พวกเราเอาข้าวส่งเข้าป นางกินเสร็จพวกเราก็จะเข้ามาเก็บ"

"ใช่เลย ตอนที่พวกเราเข้าไปเก็บ พระชายารัฐทายาทพอกิเสร็จ นางก็จะกลับไปนอนต่อบนเตียง พวกเราจึงไม่ได้มองนางอย่างละเอียด"

เมื่อคืนนี้พวกนางไม่ได้เห็นหลี่จื่อเหยาเลย

เอาจริงๆ เป็นเพราะชินอ๋องเซียวกับเซียวเหยียนจิ่งไม่สนใจหลี่จื่อเหยาอย่างสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้านี้พวกเขาก็เอาแต่ทะเลาะกัน สามีภรรยาพลิกตาใส่กันไปนานแล้ว

ในจวนอ๋องยังมีใครเห็นหัวหลี่จื่อเหยาอยู่บ้าง? ปกติเวลานางพูดอะไร เหล่าสาวใช้ต่างก็ฟังอย่างทำอย่างอยู่เป็นประจำ

ตอนที่หมอเทวดาหลี่ยังอยู่ หลี่จื่อเหยาก็ยังไปฟ้องอยู่บ่อยๆ ให้หมอเทวดาหลี่ช่วยสนับสนุนนาง

แต่ว่าปลายปีที่แล้วหมอเทวดาหลี่ต้องออกจากแคว้นเจาไปร่วมงานประชุมหมอใหญ่ แล้วหลี่จื่อเหยาเองก็ยังถูกป้อนยาพิษออกฤทธิ์ช้านั่นเข้าไป ตนเองจึงไม่มีเรี่ยวแรงมาคอยด่าสาวใช้ทุกวันแล้ว สาวใช้เหล่านี้จึงยิ่งไม่เห็นหัวนางเข้าไปใหญ่