บทที่ 1555

"ข้าเกรงว่าถ้าออกไปจากจวนอ๋อง คนอื่นก็จะจับจ้องไปที่ท่านพ่อตา"

เซียวเหยียนจิ่งรู้สึกว่าหมอเทวดาหลี่สมองจะง่ายไปหน่อย เขาไม่คิดจะไปที่อื่นเลย

เขาสะกดความหงุดหงิดไว้ พูดออกมาอย่างละเอียด

"โดยเฉพาะพระชายาอ๋องเจวี้ยน นางเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ไปแล้ว ตอนนี้เองก็เป็นคนของสมาคมหมอใหญ่แล้วด้วย พอท่านกลับมา คนทั้งเมืองก็น่าจะอยากเห็นการตัดสินเด็ดขาดของพวกท่านทั้งสองกระมัง? ถึงตอนนั้นความสนใจทั้งหมดก็จะอยู่บนตัวท่าน ท่านซื้อยาอะไรไป คงถูกขุดคุ้ยออกมาแน่"

ดวงตาหมอเทวดาหลี่หรี่ลง

แม้จะรู้มานานแล้วว่าคนในดวงใจเซียวเหยียนจิ่งไม่ใช่ลูกสาวเขา แต่ตอนนี้ดูท่านเขาอยากจะสะบัดหลี่จื่อเหยาทิ้งเสียเหลือเกิน เขารู้สึกใจเย็นเยียบ ยิ่งไปกว่านั้นยังโมโหมาก

"หลี่จื่อเหยาอยู่ในสภาพหนี้แล้ว ในจวนอ๋องไม่ใช่ว่าเหมาะสมที่สุดแล้วหรือ? ถึงอย่างไรจวนชินอ๋องเซียวของพวกเจ้า จะเอายาเอาคนก็ยังดีกว่าข้าตัวคนเดียวตั้งเยอะ? เจ้าอยากสลัดนางทิ้งขนาดนี้เชียว?"

"ท่านพ่อตา นี่ข้าทำเพื่อหลี่จื่อเหยานะ ตอนนี้องค์จักรพรรดิจับตามาที่จวนชินอ๋องเซียว พ่อของข้าทางนั้นยังไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้างเลย ถ้าหากในจวนอ๋องวุ่นวายขึ้นมา ถึงตอนนั้นข้าไม่สนใจอะไรขนาดนั้นหรอก"

เซียวเหยียนจิ่งตอนนี้อยากจะให้หมอเทวดาหลี่รีบพาหลี่จื่อเหยาไปให้พ้นๆ คำพูดที่พูดออกมาเริ่มมีการคุกคามขึ้นมาบ้างแล้ว

ถ้าหากยังทิ้งหลี่จื่อเหยาไว้ที่นี่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาเขาจะไม่สนทั้งนั้น

เห็นสภาพแบบนั้นของหลี่จื่อเหยา ก็น่าจะติดโรคระบาดสกปรกนั่นมาจากชินอ๋องเซียวแล้ว คนในบ้านสองคนเป็นโรคเดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้นสองคนนี้ยังเป็นพ่อสามีกับภรรยา ลือออกไปมันจะน่าฟังตรงไหนกัน?

หลี่จื่อเหยาต้องรีบส่งตัวออก ถ้าหากมีเรื่องที่นางป่วยหลุดออกไป ยังพอสะบัดไปใส่หัวคนอื่นได้อยู่

เซียวเหยียนจิ่งไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมให้หลี่จื่อเหยาอยู่ในจวนอ๋องแล้ว

"นางเป็นภรรยาเจ้า เจ้ากล้าไม่สนใจนางหรือ?" หมอเทวดาหลี่โกรธจัด

"ท่านพ่อตา ข้าเองก็ไม่อยากหรอก แต่ข้าสนใจไม่ได้จริงๆ ถ้าหากองค์จักรพรรดิจะทำอะไรกับจวนชินอ๋องเซียว หรือบังคับคนส่งไปกักกันที่ไหนขึ้นมาล่ะ? ถึงตอนนั้นก็คงดูแลจื่อเหยาไม่ได้แล้ว"

เซียวเหยียนจิ่งตอนนี้ใจแข็งดั่งเหล็ก "ดังนั้นถือโอกาสตอนนี้ ท่านพาจื่อเหยาออกไปเสีย ยังสามารถดูแลนางได้ดีหน่อย อย่างมากข้าก็ให้สาวใช้สองคนติดตามไปด้วย"