บทที่ 1556

ต่อให้ชินอ๋องเซียวติดโรคระบาด ถ้าตอนนี้ฟู่จาวหนิงเป็นภรรยาเขา พวกเขาก็คงไม่ต้องมากลัวแบบนี้!

ไม่เห็นว่าเซียวหลันยวนที่ถูกส่งไปขังในคุกใหญ่ตั้งหลายวัน จนป่านนี้ก็ยังเรียบร้อยดีไม่เป็นอะไรหรือ?

จวนอ๋องเจวี้ยนก็ถูกองค์จักรพรรดิบอกว่าห้ามออกไปข้างนอกส่งเดชเหมือนกัน แล้วดูตอนนี้สิ?

ฟู่จาวหนิงไม่ใช่ว่าอยากออกไปไหนก็ออกได้หรือ?

ฟู่จาวหนิงแบบนั้น เขาอยากได้มาจริงๆ!

ถ้าตอนนั้นไม่มีหลี่จื่อเหยา ตอนนี้ฟู่จาวหนิงก็เป็นพระชายารัฐทายาทของเขาแล้ว ไม่ใช่ขยะอย่างหลี่จื่อเหยาคนนี้!

พอคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ในสายตาเซียวเหยียนจิ่งที่มองหลี่จื่อเหยาก็มีแต่ความเกลียดชัง

หลี่จื่อเหยาสบกับสายตาของเขา ก็เหมือนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือก ใจนางเย็นวาบไปทันที

นี่คือพี่เซียวที่นางรักมาหลายปีหรือ? ถึงแม้สองปีนี้จะทะเลาะกับเขาอย่างหนัก แต่ตอนนี้เอง นางเพิ่งรู้สึกถึงความหนาวเย็นจนเสียดกระดูก

หลี่จื่อเหยาเองก็เกลียดเซียวเหยียนจิ่งขึ้นมาทันทีเช่นกัน

"ท่านอยากจะส่งข้าออกไป ข้าจะไม่..." ออกไปหรอก

นางยังพูดไม่ทันจบ เซียวเหยียนจิ่งก็ตัดบทนางแล้ว มองไปทางหมอเทวดาหลี่ "ถัดจากนี้ในเมืองหลวงอาจจะเกิดการแตกตื่นกลัวกันเพราะเรื่องนี้ ถ้าหากถึงตอนนั้นท่านทำยารักษาออกมาได้ เช่นนั้นชื่อเสียงจะต้องขจรขจารไกลแน่"

หมอเทวดาหลี่เดิมทีคิดจะด่าเขา พอได้ยินคำนี้ เสียงของเขาก็หยุดลง

เซียวเหยียนจิ่งพูดต่อมาอีกว่า "แต่ถ้าหากท่านไม่มีตัวอย่างคนเป็นโรคนี้ แล้วท่นจะทำยารักษษออกมาได้อย่างไร? ตอนนี้ก็พอดีเลย หลี่จื่อเหยาก็น่าจะเพิ่งเป็นโรคระบาดนี้ น่าจะยังเบาอยู่ ท่านรักษานางขณะเดียวกันก็ค้นคว้าไปพร้อมกันได้ ถึงตอนนั้นถ้าท่านนำหลี่จื่อเหยาที่รักษาสำเร็จออกมา องค์จักรพรรดิคงจะมองท่านสูงขึ้นอีกเยอะ"

"ท่านลองมองสาวใช้พวกนี้ พวกนางล้วนเป็นคนที่รับใช้ปรนนิบัติหลี่จื่อเหยามา พวกนางยังไม่เห็นเป็นอะไร? อธิบายได้ว่าโรคนี้ต้องสัมผัสอย่างใกล้ชิดมากจึงจะระบาด ท่านเองก็พิสูจน์จุดนี้ได้ ตอนนี้ด้นนอกลือกันหนักหนามาก คงต้องพึ่งพาท่านให้ช่วยทำจิตใจมวลประชาให้มั่นคงเสียแล้ว"