บทที่ 1557

เซียวเหยียนจิ่งรู้สึกว่าตอนนี้ถ้าให้คนนอกรู้เรื่องที่หลี่จื่อเหยาเป็นโรคนี้เข้า คงจะน่าอับอายมาก

โดยเฉพาะหลี่จื่อเหยาที่ติดโรคระบาดนั้น

ดังนั้นเรื่องนี้จะต้องเก็บให้สนิท ห้ามเผยแพร่ออกไปเด็ดขาด

แต่คนอื่นกลับไม่คิดแบบเขา

อย่างเช่นเซียวหลันยวน

จังหวะที่หมอเทวดาหลี่กลับมาถึงเมืองหลวง เซียวหลันยวนก็ได้รับข่าวแล้ว ไม่ต้องพูดเรื่องที่เซียวเหยียนจิ่งไปรับหมอเทวดาหลี่เลย

ถึงแม้จะผ่านไปสามปีแล้ว แต่เรื่องที่หลี่จื่อเหยากับเซียวเหยียนจิ่งทำกับฟู่จาวหนิง เซียวหลันยวนไม่เคยปล่อยผ่าน

โดยเฉพาะที่ช่วงนี้เซียวเหยียนจิ่งเริ่มหันมาสนใจฟู่จาวหนิงอีกครั้ง

หลังจากสามีภรรยาฟู่จิ้นเชินกลับมา เซียวเหยียนจิ่งก็ยังแอบคิดจะทำอะไรอีก สิ่งนี้เซียวหลันยวนจะทนได้อย่างไร?

ดังนั้นหลังจากที่หมอเทวดาหลี่รับลูกสาวออกไปจากจวนชินอ๋องเซียว เซียวหลันยวนก็ได้รับข่าวแล้ว

"ท่าน อ๋อง จากที่หญิงรับใช้ร่างใหญ่ในเรือนหลี่จื่อเหยาบอก หลี่จื่อเหยาไปรื้อเตียงของชินอ๋องเซียวเข้า..."

องครักษ์ลับมารายงานข่าวที่ได้รับมากับเซียวหลันยวน

ฟู่จาวหนิงนั่งฟังอยู่ข้างๆ พอได้ยินเช่นนี้นางก็หัวเราะพรวดออกมา

นี่มันช่าง...

นางยังอยากจะพูดว่า อยู่ดีไม่ว่าดี หลี่จื่อเหยาก็ติดไอ้โรคนั้นแข้าแล้วหรือ?

คนนอกลือกันน่ากลัวมาก แต่อันที่จริงถ้าไม่ได้สัมผัสอย่างใกล้ชิด ก็ไม่ได้ติดง่ายขนาดนั้น

ถ้าบอกว่าเซียวเหยียนจิ่งติดโรคนั้นมา นางยังไม่ค่อยตกใจเท่าไร แต่นี่มันหลี่จื่อเหยา?

นางในฐานะภรรยา น่าจะไม่ได้ไปสัมผัสอะไรกับชินอ๋องเซียวนี่!

แต่คิดไม่ถึงว่าหลี่จื่อเหยาจะไปพลิกเตียงชินอ๋องเซียวเข้า!

ผ้าห่มของชินอ๋องเซียวเดิมทีถูกทำอะไรเอาไว้ นางก็ดันเดินไปชนเข้าซะเองเสียอย่างนั้น

นางขำเช่นนี้ เซียวหลันยวนก็มองเข้ามาที่นาง

ฟู่จาวหนิงโบกไม้โบกมือ "ข้าไม่ยอมรับความผิดกระทงนี้หรอกนะ" โรคของชินอ๋องเซียวเป็นฝีมือนาง นางยอมรับ แต่ที่หลี่จื่อเหยาไปติดเข้านี่ นางไม่ยอมรับหรอก