บทที่ 1560

ฟู่จาวหนิงปรับปรุงสูตรยา ใช้วัตถุดิบยาที่หาได้ทั่วไปบางส่วน แล้วตนเองก็ปรับปริมาณให้ จากนั้นทุกวันก็ให้คนของพันธมิตรต้มออกมาสามหม้อใหญ่ แล้วอุ่นบนเตาเอาไว้ตลอด

คนที่มาซื้อยาเหล่านั้น สามารถใช้ชามของพันธมิตรโอสถ ตอนที่ดื่มเสร็จแล้ว ก็เอาชามกลับมาได้

ตอนแรก ต่งฮ่วนจือรู้สึกว่ายาน้ำเช่นนี้ไม่น่าจะขายออก แล้วยังตั้งสามหม้อใหญ่แน่ะ หม้อนั้นก็ใบมโหฬารเลยทีเดียว เป็นหม้อใหญ่ที่เอาไว้ต้มข้าวต้มให้ผู้ประสบภัยตอนช่วงเกิดภัยพิบัติสมัยก่อน

ยาน้ำสามหม้อใหญ่เต็ม สามารถขายได้หลายร้อยชาม

แล้ววันเดียวจะขายออกได้หรือ? มีคนมากมายจะมาดื่มยาน้ำขนาดนี้เลยหรือ? ถึงอย่างไรเจ้านี่ก็ไม่ใช่ของดีอะไรมาก

ถ้าขายไม่หมดก็ต้องเททิ้ง สิ้นเปลืองวัตถุดิบยาแย่

แต่ผู้อาวุโสจี้ก็ตัดสินใจทันที ให้ผู้ดูแลของพันธมิตรโอสถจัดการเรื่องนี้

ผลคือพอปล่อยชื่อเสียงของฟู่จาวหนิงออกไป คนที่มาดื่มยาก็ยังมากกว่าตามโรงน้ำชาหอสุราเสียอีก

ยาน้ำสามหม้อใหญ่ ขายหมดเกลี้ยงภายในวันเดียว

วันถัดมา ก็ขายขายหมดเหมือนเดิม กระทั่งมีคนไม่ได้ดื่มด้วยซ้ำ มาถามพวกเขาว่าขายยาไปต้มกินเองเลยได้ไหม

แต่ฟู่จาวหนิงก็มีวิธีของนางอยู่

ยาชนิดนี้ทำได้แค่ป้องกันล่วงหน้า ไม่ใช่ว่าดื่มเยอะๆ แล้วจะพอ ถ้าติดโรคระบาดขึ้นมาจริงๆ ตำรับยาก็ต้องปรับแก้ ยาตัวนี้ก็จะไม่ค่อยตรงจุดแล้ว

นางกลัวว่าถ้ามีคนเป็นแล้วไม่กล้าไปหาหมอ แล้วเอาเจ้ายานี้เป็นยาช่วยชีวิต ไม่ต้องว่าเรื่องอื่นเลย การดื่มแต่เจ้ายานี่ จะยิ่งทำให้การรักษาล่าช้าเสียด้วยซ้ำ

ดังนั้นนางจึงให้คนของพันธมิตรโอสถรับผิดชอบต้มยาไว้ทุกวัน ไม่ให้คนเอาวัตถุดิบยาออกไปขาย

ส่วนกากยาก็ให้ผู้ดูแลมาจัดการเก็บให้ดี อย่าให้คนอื่นได้เห็น

เมื่อเป็นเช่นนี้ ทุกคนก็ทำได้แค่เข้ามาซื้อยาสำเร็จรูปที่พันธมิตรโอสถเท่านั้น

ไม่รู้เป็นเพราะคิดไปเองหรือเปล่า ถึงอย่างไรหลังจากดื่มยาเหล่านี้แล้ว คนส่วนใหญ่ก็รู้สึกว่าร่างกายตนเองเบาขึ้น ผิวพันธุ์ก็เหมือนจะไม่แห้งแล้วด้วย ไม่ต้องพูดเรื่องเน่าเปื่อยเลย

นั่นก็เพราะยังไม่ได้เป็นโรคนั้นนั่นเอง