บทที่ 1581

ตอนนี้พอแง้มประตูเปิดแล้วตัวเองก็ลงไปนั่งหลับแบบนี้ นี่มันอะไรกัน?

แต่ว่าเขามีแต่ความคิดจะสะสางบัญชีกับเซียวเหยียนจิ่ง จึงไม่สนใจความแปลกประหลาดจุดนี้

พอเข้าประตูมา เขาก็ตรงไปที่ด้านในทันที

"เซียวเหยียนจิ่ง เจ้ารีบไสหัวออกมาซะ! เจ้าทำให้จื่อเหยาต้องตาย!"

เซียวเหยียนจิ่งอยู่ที่โถงหน้า ผู้ดูแลมาเรียกเขานานแล้ว เขาไม่ให้คนเปิดประตู แต่ตนเองก็ไม่หนีไปไหน คอยจับตาดูอยู่ที่นี่ คิดหาวิธีรับมืออยู่

"รัฐทายาท ตอนนี้ทำอย่างไรดี" ผู้ดูแลมองเขาสีหน้ากังวล "พระชายารัฐทายาททำไมถึงตายไปแบบนี้กัน?"

เซียวเหยียนจิ่งหงุดหงิดสุดๆ ขมับเต้นตุบๆ "ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร?"

เขาเองก็เพิ่งได้ข่าวนี้ เขาเองก็ตกตะลึงเหมือนกันเถอะ!

"หมอเทวดาหลี่ถ้าเอาแต่อาละวาดอยู่ข้างนอก เรื่องนี้คงลือออกไปเร็วแน่ จะไม่ดีกับชื่อเสียงของรัฐทายาทเอา"

"เช่นนั้นก็ห้ามให้เขาเข้ามา! เขาสัมผัสหลี่จื่อเหยาไปสองวันแล้ว ใครจะรู้ว่าเขาติดโรคนั่นมาหรือยัง? แล้วที่บอกว่าหลี่จื่อเหยาสะดุดล้มจนตาย ใครจะรู้ว่าใช่หรือไม่ใช่?"

ผู้ดูแลพอได้ยินเซียวเหยียนจิ่งพูดเช่นนี้ ก็อดสูดลมหายใจลึกไม่ได้ "รัฐทายาทสงสัยว่านางป่วยตายหรือ?"

"พ่อของข้ายังป่วยตายเลย นางก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้..."

คำนี้ของเซียวเหยียนจิ่งยังไม่ทันพูดจบ หมอเทวดาหลี่ก็พุ่งเข้ามาราวกับพายุบุแคม ตบฉาดอย่างแรงไปที่หน้าของเขา

"ผัวะ!"

เซียวเหยียนจิ่งยังไม่ทันตั้งตัว คิดไม่ถึงว่าเขาจะขเ้ามาได้ ถูกตบไปจังๆ

หมอเทวดาหลี่ตบครั้งนี้อัดไปสุดกำลัง แรงไม่น้อยเลย เซียวเหยียนจิ่งรู้สึกแค่ว่าหน้าของตนเองเจ็บปวดร้อนฉ่า หูยังอื้ออยู่

"เจ้าเดรัจฉาน! เพราะเจ้าเขียนจดหมายหย่า จนไปกระตุ้นจื่อเหยา ถึงได้ทำให้นางร้อนรนจนสะดุดหัวกระแทก แล้วเจ้ายังจะบอกว่านางป่วยตายเรอะ!"