บทที่ 1613

คุณหนูสี่หลินยืนขึ้นมา ปิดปากวิ่งออกไป

ตอนที่ผ่านข้างตัวฟู่จาวหนิง ยังมีน้ำตากระเด็นออกมา จุ๊ๆ น่าสงสารเสียจริง

ส่วนคนอื่นๆ ก็มองฟู่จาวหนิงอย่างงงๆ ไปชั่วคราว ใครก็ยังตั้งตัวกลับมาไม่ได้

ยังเป็นองค์หญิงหนานฉือที่รับช่วงต่อได้ นางมองฟู่จาวหนิง จุ๊ปากขึ้นมาสองที "พระชายาอ๋องเจวี้ยน เจ้านี่รังแกชาวบ้านเขาอีกแล้วนะ ฉีกหน้าคุณหนูหลินสี่ซะขนาดนั้น แล้วยังเหยียบลงไปบนพื้นอีก รู้สึกว่าตัวเองใจร้ายเกินไปไหม?"

ฟู่จาวหนิงตอบ "อืมนะ เหมือนจะเด็ดดอกไม้แรงไปไหม?"

คนอื่นพอได้ยินพวกนางสองคำนี้ ใจก็เย็นวาบไป

ในใจเฉินฮ่าวปิงเองก็รู้สึกไม่ค่อยดี "พระชายาอ๋องเจวี้ยน ทุกคนล้วนมีใจอยากจะช่วยเหลือผู้ประสบภัยกัน เพื่อแบ่งเบาภาระองค์จักรพรรดิ แล้วท่าน..."

"ช่วยเหลือผู้ประสบภัยรึ? แบ่งเบาภาระองค์จักรพรรดิ?"

ฟู่จาวหนิงตัดบทนาง

"ลำพังเจ้าน่ะนะ? แค่ใช้ปากของเจ้า แค่ใช้สามร้อยตำลึงของเจ้า? แค่ใช้ความหน้าด้านของเจ้าจะล้วงตระกูลฟางจนหมดตัว ล้วงพันธมิตรโอสถให้หมดเกลี้ยง แล้วยัดข้าออกไปนั่นน่ะนะ? เฉินฮ่าวปิง เดิมทีพวกเราจะไม่มาก็ได้ เจ้าอยากจะเล่นละครของเจ้าก็เล่นไป ข้าจะเดินทางของข้า ไม่ต้องมารบกวนกัน"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะเย็นชา "แต่ว่าเจ้าทำไมถึงจะมาหาเรื่องให้ได้กัน? เจ้าคิดว่าไอ้แผนการที่เจ้าคิดมานี่มันน่าสนใจนักหรือ? รู้สึกว่าทำได้จริงหรือ? งานปักของเจ้ากับแม่เจ้ามันก็ยอดเยี่ยมมากจริงๆ เอาออกมาก็ยังทำให้คนอุทานตกใจได้ แต่สมองของพวกเจ้ามันไม่ไหวจริงๆ"

"เป็นช่างปักไปดีดีไม่ได้หรือ? ทำไมถึงยังคิดจะทำนั่นทำนี่? แล้วคนที่เจ้าหามาพวกนี้ คนไหนบ้างที่มีสมอง?"

ฟู่จาวหนิงกวาดสายตามองคนอื่นๆ รวมถึงองค์หญิงเจ็ดด้วย

"เจ้าว่าใคร!" องค์หญิงเจ็ดโกรธขึ้นมาแล้ว

"ก็พูดพวกเจ้านั่นล่ะ องค์หญิงเจ็ด เจ้าเป็นถึงองค์หญิงของราชวงศ์ สมองก็น่าจะมีบ้างไหม? ทำไมถึงยังมาฟังคำพูดของผู้หญิงโง่ๆ ที่หลบหนีคนไล่ฆ่าอยู่ข้างนอกจนต้องไปฝากชีวิตกับคนอื่นหลายปี แต่สุดท้ายก็ยังทำตัวไม่สำนึกบุญคุณแบบนี้?"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกไม่อยากเชื่อจริงๆ