บทที่ 1614

ฟู่จาวหนิงตบฉาดจนเฉินฮ่าวปิงล้มลงไปบนพื้น

ชิวอวิ๋นอุทานตกใจ คิดจะเข้าไปขวางฟู่จาวหนิง แต่ก็ถูกสายตาของฟู่จาวหนิงเหลือบมาจนสะดุ้ง จึงหมุนทิศ เข้าไปประคองเฉินฮ่าวปิงแทน

เฉินฮ่าวปิงในหูวิ้งไปหมด แต่ความเจ็บปวดบนหน้ายังเทียบกับความอับอายโกรธแค้นในใจตอนนี้ไม่ได้

นางยังคิดว่าพอเป็นท่านหญิง ฟู่จาวหนิงจะไม่กล้าเสียมารยาทกับนาง ต่อให้ตัวตนนางจะยังเทียบกับอ๋องเจวี้ยนไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็มีตัวตนฐานะแล้ว ก็น่าจะปฏิบัติต่อกันด้วยมารยาทสิ?

คิดไม่ถึงว่าฟู่จาวหนิงจะกล้าลงมือแบบนี้!

องค์หญิงเจ็ดลุกขึ้นยืน "ฟู่จาวหนิง เจ้าทำไมถึงได้กล้า!"

ฟู่จาวหนิงหันตัวมา ยกมือขึ้นอีกครั้ง

องค์หญิงเจ็ดม่านตาหดลง คิดจะหลบด้วยสัญชาตญาณ แต่การเคลื่อนไหวของฟู่จาวหนิงไวกว่านางมาก แล้วนางจะหลบได้อย่างไร?

เสียง 'เพียะ' ดังขึ้นอีก ตบฉาดนี้สะบัดไปบนหน้าองค์หญิงเจ็ด

คนอื่นตกตะลึงไปแล้ว หน้าซีด ทยอกันถอยออกมา

พวกนางมองฟู่จาวหนิงด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว

กระทั่งองค์หญิงเจ็ดก็ยังตบได้ อย่างพวกนาง พระชายาอ๋องเจวี้ยนจะไม่กล้าตีได้อย่างไร?

"ทำไมข้าจะไม่กล้า? รู้จักตัวตนของพวกเจ้าไหม? รู้จักตัวตนของข้าไหม? เจ้า ควรจะเรียกข้าว่าอะไร? เซียวหลันยวนเป็นถึงเสด็จอาของเจ้านะ"

ดังนั้น องค์หญิงเจ็ดจึงเป็นรุ่นหลัง แต่ยังกล้ามาเรียกชื่อตรงๆ กับอาสะใภ้อีกหรือ?

องค์หญิงเจ็ดงงงันไปแล้ว

นางลืมเรื่องนี้ไปเลย!

"บอกว่าเจ้าไม่มีสองเจ้าไม่ยอมรับ? เจ้าเป็นถึงองค์หญิง ถูกเฉินฮ่าวปิงพูดแค่ไม่กี่คำก็หวั่นไหว แล้วยังคิดจะสั่งข้าทำงานให้เจ้าอีก? บอกว่าเพื่อแบ่งเบาภาระองค์จักรพรรดิ บอกว่าจะบรรเทาภัย แต่ในเมื่อจะให้ข้าออกยาออกแรงเอง ให้ข้าไปเมืองเจ้อเอง ข้าก็ไปเองไม่ดีกว่าเรอะ? ยังต้องมาฟังพวกเจ้าอีกหรือไร?"

"เรื่องวันนี้พวกเจ้าไปบอกองค์จักรพรรดิให้เหมือนแแบนี้เลยนะ แล้วลองดูว่าองค์จักรพรรดิจะยืนข้างพวกเจ้าไหม"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะเย็นชา ขยับข้อมือ สายตากวาดไปยังคนอื่น

คนที่ถูกนางมองล้วนถอยออกไปสองก้าวด้วยสัญชาตญาณ