บทที่ 1615

องค์หญิงเจ็ดน้ำตาคลอเบ้า คลั่งขึ้นมาอีกไม่ได้แล้ว

"สามพันตำลึง ข้า ข้าจะให้เจ้า!"

"สามพันตำลึง? ทำไมถึงเป็นสามพันตำลึงล่ะ?" ฟู่จาวหนิงประหลาดใจ "เมื่อครู่เจ้าพูดอยู่ว่าจะออกมากกว่าพวกนาง เจ้เาป็นถึงองค์หญิงในราชวงศ์เชียวนะ ไม่ได้จนขนาดนั้นกระมัง? เจ้าออกมาห้าพันตำลึง"

พวกนางในเมื่อจะทำการกุศล เช่นนั้นนางก็จะช่วยสงเคราะห์เติมเต็มความปรารถนาพวกนาง!

อืม นางเป็นคนดีจริงๆ

"ห้าพันตำลึง?!"

"ทำไม ไม่พอใจรึ?" ฟู่จาวหนิงยื่นมือไปบีบคางนาง ยิ้มๆ "จะไม่ยอมจริงหรือ? ถ้าเช่นนั้นข้าไปคุยกับเสด็จอาเจ้าดีไหม?"

"ห้าพันตำลึงก็ห้าพันตำลึงสิ!" องค์หญิงเจ็ดตกใจจนร้องขึ้นมา

นางกลัวอ๋องเจวี้ยน

"กลับไปเตรียมซะ เดี๋ยวข้าจะส่งคนไปรับ" ฟู่จาวหนิงปล่อยมือ

องค์หญิงเจ็ดไฟแค้นสุมทรวง แต่ก็ไม่กล้ามาลงที่ฟู่จาวหนิง นางเดินไปทางเฉินฮ่าวจู ยกเท้าถีบนาง

"เป็นเพราะเจ้านังกาลกิณี"

"อ๊า!"

เฉินฮ่าวปิงที่เพิ่งถูกชิวอวิ๋นประคองขึ้นมา ถูกองค์หญิงเจ็ดถีบแบบไม่ทันระวัง ท่าทางจึงผิดปกติ พอล้มลงไปก็ได้ยินเสียงกร๊อบดังขึ้น ข้อเท้าปวดจนนางอยากตายขึ้นมา

องค์หญิงเจ็ดก็ไม่สนใจนาง หมุนตัววิ่งออกไป

วันนี้นางขาดทุนยับเลย!

เฉินฮ่าวปิงน้ำตาไหลไม่หยุด "เท้าของข้า..."

ชิวอวิ๋นเข้าไปประคองนางอีก แต่นางขยับนิดเดียวก็รู้สึกปวดไปถึงทรวง

ฟู่จาวหนิงไม่สนใจนาง หมุนตัวจะเดิน แล้วก็หันไปเรียกองค์หญิงหนานฉืออันชิงกับฟางซือฉิง "ไปเถอะ"

"ไปๆๆ ไม่เห็นสนุกเลย" องค์หญิงหนานฉือดึงอันชิงเดินไปด้วย