บทที่ 1617

อ๋องฉยงเป็นคนแบบไหน?

ฟู่จาวหนิงพอสบกับดวงตาที่สว่างวาวราวกับหลอดไฟของเขาก็รู้แล้ว

ว่าตามหลักการ อ๋องฉยงกล้าทิ้งพระชายาอ๋องฉยงออกจากที่ดินศักดินา แจ้นกลับมาเจรจาธุรกิจกับองค์จักรพรรดิได้ ก็น่าจะเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับเรื่องราวเป็นหลัก รอบคอบมีการวางแผนเป็นอย่างดีถึงจะถูก

แต่ตอนนี้พอเจอกับสายตาเช่นนี้ของอ๋องฉยง ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกว่า นางก่อนหน้านี้ประเมินอ๋องฉยงไว้สูงเกินไป?

แต่ว่า ตอนที่ได้ยินนางบอกว่าต้องเรียกนางว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยน สายตาของอ๋องฉยงก็เก็บกลับไปไม่น้อย สีหน้าจริงจังขึ้นมาพอควร

อย่างนี้สิถึงจะถูก?

ไม่เช่นนั้นคนที่มองคนแต่รูปลักษณ์ภายนอก จะไปทำเรื่องใหญ่อะไรได้?

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน เจ้าเห็นข้าแล้ว จะไม่ทักทายหน่อยหรือ? อ๋องเจวี้ยนไม่เคยพูดถึงข้าให้เจ้าฟังหรือ?"

อ๋องฉยงตอนนี้จึงยกความอาวุโสเข้ามา

"คารวะอ๋องฉยง"

ฟู่จาวหนิงทักทายแบบขอไปที

อ๋องฉยงชะงักไป นี่จะบอกว่านางไม่มีมารยาทก็ไม่ใช่ ได้ยินว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนขนาดเข้าวังก็ยังไม่คารวะองค์จักรพรรดิด้วยซ้ำ

ไม่ต้องพูดถึงเขาเลย?

"เจ้าเพิ่งออกมาจากวังราชนิเวศน์ เจอกับน้องฮาวปิงบ้างไหม? ข้าได้ยินว่า พวกเจ้ารู้จักกันแล้วที่เมืองจี้ของต้าชื่อ"

"ก็เห็นอยู่หรอก แต่ก็ไม่ค่อยจะดีกันเท่าไรนัก ยิ่งไปกว่านั้น ท่านหญิงปิงอวี้ก็ไม่ใช่น้องสาวข้า นางดูจะโง่หน่อยๆ ข้าไม่ชอบนาง"

อ๋องฉยงชะงักไปอีก

เขาหาข่าวเรื่องฟู่จาวหนิงมาแล้ว รู้ว่าเป็นคนที่ไม่ค่อยจะเดินตามแผนสักเท่าไร องค์จักรพรรดิก็พูดถึงนางในแง่ลบ บอกว่าฟู่จาวหนิงคนนี้ นอกจากวิชาแพทย์สูงส่งกับหน้าตาดีหน่อยแล้ว อย่างอื่นไม่มีอะไรน่าคบหาเลย!

อ๋องฉยงก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้ว่าไม่น่าคบหาแบบไหน แต่ตอนนี้เขาก็พอจะเข้าใจแล้ว