บทที่ 1622

"ศิษย์น้องหญิงเจ้าไปงานรับบริจาคของฮ่าวปิงมาหรือ?" ต่งฮ่วนจือเงยหน้ามองนาง

"เปล่า ข้าตบนางไปฉาดหนึ่งด้วยซ้ำ"

ฟู่จาวหนิงไม่ไว้หน้าเขาเลย เอาเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ตั้งแต่ต้นจนจบเล่าออกมาอย่างละเอียดรอบหนึ่ง

"ดังนั้น ศิษย์พี่รอง ข้าตอนนี้ข้าจะเน้นกับท่านอย่างเป็นทางการอีกครั้ง เข้าไม่ถูกกับเฉินฮ่าวปิง ถ้านางยังคิดจะมาทำอะไรต่อหน้าข้าอีกจะไม่จบแค่ตบหน้าแล้ว เรื่องที่นางทำมันโง่เง่ามาก ยิ่งไปกว่นั้นนางยังโกรธแค้นแล้วมองข้าเป็ฯศัตรูอีก"

ฟู่จาวหนิงกดเสียงต่ำ "ก่อนหน้านี้ศิษย์พี่เป็นอะไรกับพวกนางข้าไม่สนใจ แต่หลังจากนี้ ถ้าหากศิษย์พี่ยังยืนยันจะยืนอยู่ฝั่งนางทางนั้น ยังคิดจะปกป้องนาง เช่นนั้นข้าก็จะขีดเส้นกั้นกับศิษย์พี่แล้ว"

ผู้อาวุโสจี้มองต่งฮ่วนจือหน้าขรึม

"หลายปีนี้เจ้าเอาแต่ปกป้องแม่ลูกอย่างพวกนาง แล้วมองไม่ออกถึงความใจร้ายของนังเด็กนั่นเลยหรือ? หลังจากนางถูกแต่งตั้งเป็นท่านหญิงก็ไม่มาสนใจเจ้าอีก เจ้าคิดว่านางยังจำบุญคุณของเจ้าได้ไหม? เจ้าคิดว่าตนเองกับนางมีความสัมพันธ์ฉันท์ครอบครัว แต่นางก็แค่หลอกใช้เจ้า"

"ถึงอย่างไรคนที่โง่แบบเจ้าก็มีไม่เยอะ! ต่งฮ่วนจือ ศิษย์น้องหญิงของเจ้าพูดถูก ข้าก็จะพูดกับเจ้าที่นี่ให้ชัดเจนเหมือนกัน หลงจากนี้ถ้ายังคิดจะติดต่อแม่ลูกพวกนี้ เช่นนั้นข้ากับเจ้าก็จะตัดขาดศิษย์อาจารย์กัน เจ้าไม่ต้องมาเป็นศิษย์ข้าอีกแล้ว!"

ต่งฮ่วนจือตกตะลึง

หนักหนาขนาดนี้เชียวหรือ?

"ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องหญิง ข้า..."

"ท่านกลับไปเตรียมวัตถุดิบยาได้แล้ว ข้าจะซื้อในราคาเดิม" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"วัตถุดิบยาข้าจะเตรียมให้แน่ แต่ศิษย์น้องหญิง"

"เช่นนั้นก็ตามนี้ ผู้ดูแลจง ส่งแขก" ฟู่จาวหนิงขี้เกียจจะคุยกับเขาต่อแล้ว แต่นางยังให้ผู้อาวุโสจี้อยู่ต่อ "อาจารย์ ข้ายังมีเรื่องต้องคุยกับท่านอีก"

ผู้อาวุโสจี้พยักหน้า ไม่หันไปมองต่งฮ่วนจืออีก

"ผู้จัดการใหญ่ต่ง เชิญขอรับ" ผู้ดูแลจงเชิญต่งฮ่วนจือออกไป