บทที่ 1633

พระชายาเยว่ดูเหมือนอยากจะอาเจียน ถึงอย่างไรนางก็ยังเป็นสาวสะพรั่งสวยสด อายุขององค์จักรพรรดิมากกว่าพ่อนางเสียอีก แล้วตอนนี้ยังมีสภาพนี้อีก

พริบตานี้เอง นางก็รู้สึกอยากจะรับปากแม่นมเยว่ขึ้นมา

"พระชายาเยว่ ทำของว่างอะไรมาหรือ?" องค์จักรพรรดิยิ้มให้กับพระชายาเยว่ จนมีรอยย่นเพิ่มขึ้นมา "ข้าเองก็หิวแล้วเหมือนกัน"

พระชายาเยว่กดอารมณ์นั่นลงไปก่อน ยกของว่างเข้ามา "องค์จักรพรรดิ ข้าทำขนมเป๋าฮื้อหัวไชเท้ามา เสวยตอนที่ร้อนๆ เถิด"

"ดีเลย ไม่ใช่ของหวาน กินแล้วกระเพาะไม่รู้สึกแย่"

องค์จักรพรรดิพอใจมาก ช่วงนี้ท้องเขาก็ใหญ่ขึ้น เข็มขัดแทบจะคาดไม่ได้แล้ว กินแต่ของหวานคงไม่ดีนัก

"องค์จักรพรรดิชอบก็เสวยให้เยอะหน่อย หม่อมฉันรินชาให้"

พระชายาเยว่อยู่ดื่มกินเป็นเพื่อนกับฝ่าบาท สนทนาด้วยครู่หนึ่ง จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปบนตัวอ๋องฉยงอย่างตั้งใจและไม่ตั้งใจ

"อ๋องฉยงจะอยู่ในเมืองหลวงตลอดเลยหรือไม่? ฝ่าบาท หม่อมฉันค่อนข้างกังวล ว่าพระชายาอ๋องฉยงจะไล่ตามมาหรือไม่?"

"ไม่หรอก" องค์จักรพรรดิเอ่ยยืนยันขึ้นมา

"หม่อมฉันได้ยินว่าพระชายาอ๋องฉยงกวดขันอ๋องฉยงเข้มงวดมาก นี่เพราะรักอ๋องฉยงหรือเปล่า?"

"รักอะไรกัน เป็นสามีภรรยากันนานแล้ว พระชายาอ๋องฉยงก็เป็นแค่สตรีใจแคบขี้หึงคนหนึ่ง ควบคุมสามีตนเองเสียขนาดนี้? ข้ารับปากอ๋องฉยง ให้คนจับตาดูเมืองฉยงโจวไว้ ไม่ให้นางเข้ามาแน่นอน"

พระชายาเยว่ตกตะลึง อ๋องฉยงรับปากฝ่าบาทอะไรไว้กันแน่? ฝ่าบาทถึงดีกับเขาขนาดนี้?

"ที่แท้ก็มีองค์จักรพรรดิปกป้องอยู่นี่เอง" นาทำเสียงออดอ้อนขึ้นมา "มิน่าอ๋องฉยงถึงได้ยังอารมณ์ดีและใจกว้างขนาดนี้"

"พระชายาเยว่หมายความว่าอย่างไร?"

องค์จักรพรรดิพอได้ยินนางพูดเช่นนี้ก็รู้สึกผิดปกติ นี่จะต้องมีความหมายอะไรแฝงอยู่แน่

พระชายาเยว่เองก็ไม่กล้าปิดบัง "หม่อมฉันได้ยินมาว่า ท่านหญิงปิงอวี้ไปหาพวกของพระชายาอ๋องเจวี้ยนเพื่อหารือเรื่องบางอย่าง แต่ไม่สำเร็จ ซ้ำยังยั่วให้พระชายาอ๋องเจวี้ยนโกรธอีก พระชายาอ๋องเจวี้ยนทำร้ายนาง อ๋องฉยงพอได้ยินเรื่องนี้กลับไม่โกรธแค้น ซ้ำยังชมว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนสวยอีกด้วย..."

พูดถึงจุดนี้ พระชายาเยว่ก็เหมือนเพิ่งพบว่าตนเองพูดผิดไป จึงรีบปิดปากไว้