บทที่ 1634

ฟู่จาวหนิงไม่รู้เลยว่าองค์จักรพรรดิมีแผนร้ายอะไรขึ้นมาอีกแล้ว

นางกับผู้อาวุโสจี้อยู่ในเขาจันทร์ลับขุดสมุนไพรมาได้ไม่น้อยเลย

ตอนนี้กองหิมะยังไม่ละลาย แต่ยังดีที่พวกเขาสองปีก่อนเคยขุดมาแล้วครั้งหนึ่ง วัตถุดิบยาส่วนใหญ่จำได้แล้วว่าขึ้นอยู่ตรงไหน ผ่านการเติบโตมาสองปี จุดที่เคยถูกพวกเขาขุดไปก็งอกขึ้นมาใหม่กันแล้ว

สถานที่เหล่านั้นหลายจุดไม่มีหิมะทับถม นางพาพวกไป๋หูมาก็ล้วนได้ใช้งานทั้งสิ้น

สิ่งที่ขุดขึ้นมาตอนนี้คือวัตถุดิบยาที่ทนอากาศหนาวได้ และยังมีบางส่วนที่ดูเหมือนพวกเปลือกไม้ด้วย

ในช่วงสองวันนี้ ผู้อาวุโสจี้เองก็ทำเวลารีบสอนให้กับนาง ให้นางได้รู้จักกับวัตถุดิบยาที่มากขึ้นไปอีก

สองวันต่อมาพวกเขาก็กวาดเก็บจนเต็มที่แล้วลงจากเขา แต่ก็ได้เห็นอ๋องฉยงที่กำลังก่อกองไฟตั้งกระโจมอยู่

อ๋องฉยงน่าจะได้ยินการเคลื่อนไหว จึงออกจากกระโจมมารอแล้ว

พอเห็นขบวนคนล้วนแบกตะกร้ายากันเต็ม ดวงตาเขาก็เปล่งประกาย

แล้วก็เห็นฟู่จาวหนิงที่อยู่ในกลุ่มนี้

ต่อให้เข้าไปขุดยาในเขาถึงสองวัน นางก็ไม่ได้ดูซมซานแต่อย่างใด แค่เหลือบมองในกลุ่มคนนั้นก็เห็นนางได้ทันที

พระชายาอ๋องเจวี้ยนคนนี้ งดงามจนโดดเด่นจริงๆ

แล้วยังทนลำบากตรากตรำได้อีกด้วย

พระชายาบ้านไหนที่เข้าเขาขุดยาเองบ้าง แล้วยังเข้าทีก็สองวันหนึ่งคืน

ตอนนี้ฟ้าเองก็มืดแล้ว แต่ว่าไฟที่พวกเขาจุดไว้ยังคงสว่างไสวไปบริเวณหนึ่ง

พวกของฟู่จาวหนิงเองพอเหลือบมองก็เห็นทางนี้เช่นกัน

ไป๋หู่พอเห็นอ๋องฉยงที่ทำท่าเหมือนยืนรออยู่ตรงนั้น หน้าก็ขรึมลงไปทันที จากนั้นเขาจึงมองไปทางฟู่จาวหนิงโดยสัญชาตญาณ

ที่ประตูวังราชนิเวศน์วันนั้น ไป๋หู่กับสืออีล้วนได้ยินคำพูดของอ๋องฉยงที่พูดกับฟู่จาวหนิง และเห็นสายตาของเขา

ตอนนั้นไม่อยากเชื่อจริงๆ ว่าอ๋องฉยงจะมีความคิดเช่นนั้นอยู่ แต่ตอนนี้พอเห็นเขามาดักรอที่นี่ ไป๋หู่ก็รู้ว่าตนเองกับสืออีไม่ได้มองผิด