บทที่ 1635

"บังอาจ! ทำไมจึงมาพูดกับอ๋องอย่างข้าเช่นนี้?!" องครักษ์ข้างกายอ๋องฉยงชักกระบี่ออกมา

ส่วนทางนี้ สืออีกับไป๋หู่ก็ชักกระบี่ทันที เดินขึ้นหน้ามาก้าวหนึ่ง

ชั่วพริบตา ก็ชักกระบี่ง้างธนูกันแล้ว บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมา

อ๋องฉยงชะงักไป ยื่นมือไปกดกดด้ามกระบี่องครักษ์ลง หัวเราะเหอะๆ ขึ้น "เสียมารยาทกับผู้อาวุโสจี้ไม่ได้"

"ขอรับ!" องครักษ์ของเขาถอยลงไปทันที

ผู้อาวุโสจี้ไม่ได้ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย กลับยิ่งดำกว่าเดิม

"ข้าเองก็เป็นคนของราชวงศ์ เป็นครอบครัวเดียวกับอายวน จึงเป็นครอบครัวเดียวกันกับจาวหนิงด้วยเช่นกัน ผู้อาวุโสจี้ ความสัมพันธ์นี้ยังใกล้ชิดกว่าท่านเสียอีกนะ จริงไหม จาวหนิง?"

อ๋องฉยงถาม ยังเขย่งเท้ายื่นหน้า อยากจะมองไปทางฟู่จาวหนิงที่ถูกคนบังเอาไว้อีก

คนเหล่านี้ขวางหูขวางตาจริงๆ แต่ละจะมาขวางหน้าเขาไว้ทำไมกัน?

เขามาเมืองหลวงได้ครึ่งปี เพราะสถานที่ไม่ถูกต้อง แล้วยังกลัวคนอื่นจะจับผิดอีก ก่อนหน้าที่นางจะได้เจรจาเงื่อนไขกับองค์จักรพรรดิ เขายังก่อเรื่องอะไรจนถูกไล่ออกจากเมืองหลวงไม่ได้ ดังนั้นครึ่งปีนี้เขาจึงชุบตัวใสสะอาด ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับหญิงสาวคนไหนเลย

แต่เดิมทีเขาก็อยู่ห่างจนคนสวยไม่ได้อยู่แล้ว พอกลั้นไปนานๆ ตอนนี้พอมาเจอสาวสวยที่ถูกใจ ก็รู้สึกตาเขียวปั๊ดขึ้นมา

ร่างกายเองก็อดกลั้นจนอึดอัดไปเหมือนกัน

เขาเจรจากับองค์จักรพรรดิแล้ว และรู้ถึงความคิดขององค์จักรพรรดิแล้ว ดังนั้นตอนนี้จึงเหิมเกริมขึ้นมาแล้ว มีจักรพรรดิหนุนหลังอยู่ ไม่กลัวหรอก

สำหรับฟู่จาวหนิง แม้จะเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะได้ในทันที แต่ใกล้ชิดไปก่อนบางทีก็น่าจะได้อยู่

"ชื่อของข้าไม่ได้มีไว้ให้ท่านเรียก ท่านเรียกข้าว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนได้ และเรียกข้าว่าหมอเทวดาฟู่ได้" เสียงเย็นชาของฟู่จาวหนิงดังขึ้นมา

นางเองก็ไม่ได้โง่ สายตาบริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์ของผู้ชายคนหนึ่ง นางเองก็ยังมองออกอยู่!

และเพราะมองออก ดังนั้นตอนนี้นางจึงอยากจะเอายาพิษมาเล่นงานอ๋องฉยงให้ตายไปเสียขึ้นมาแล้ว

"พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าเองก็เป็นผู้อาวุโสของเจ้า เจ้าเองก็เรียกข้าว่าเสด็จอา..."