บทที่ 1642

เซียวหลันยวนมองเสิ่นเชี่ยวผาดหนึ่ง

"ก็แค่ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาเท่านั้น"

มีแผนอะไรเสียที่ไหน?

เรื่องเช่นนี้ ต่อให้พวกเขาลงมือตรวจสอบชัดเจน ก็ไม่ใช่อะไรที่จำทำเสร็จในชั่วครู่

องค์จักรพรรดิจะต้องหยิบยืมเรื่องนี้แน่นอน

ใต้เท้าหยิ่นจิงเจ้าทางนี้คงทานได้อีกไม่นานแล้ว อีกเดี๋ยวก็จะมีคนมาพาฟู่จาวเฟยไปคุกใหญ่

ฟู่จาวหนิงกลับเข้าใจความหมายของเซียวหลันยวนขึ้นมา

"พวกเราตอนนี้ส่งไปเอง ยังพอจะเลือกห้องขังได้อยู่"

"ข้าฟังพวกเจ้านั่นล่ะ" เสิ่นเชี่ยวเอ่ยขึ้นทันที

นางต้องเรียนรู้ที่จะเชื่อลูกสาว ไม่ต้องถามให้ชัดเจนนัก ลูกสาวจะต้องไม่ทำร้ายน้องชายแน่ๆ แค่ฟังนางไว้ก็พอ

เรื่องในเมืองหลวง พวกเขาจะต้องเข้าใจชัดเจนกว่านางแน่นอน

"เรื่องนั้นไม่ควรชักช้าไปกันตอนนี้เลย" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นหมุนตัวออกไปก่อน

ฟู่จาวหนิงกวักมือให้เสี่ยวเฟย "ไปกัน"

ฟู่จาวเฟยเองก็เดิมตามนางไปอย่างเชื่อมั่นทันที

เสิ่นเชี่ยวเดินมาถึงด้านหลัง คารวะให้กับใต้เท้าหยิ่นจิงเจ้า "ขอบคุณใต้เท้าที่ดูแล"

"เกรงใจเกินไปแล้ว..."

ใต้เท้าหยิ่นจิงเจ้าตอบกลับด้วยสัญชาตญาณ จากนั้นก็รู้สึกว่าตนเองในตอนนี้ก็เหมือนจะเกรงใจมากเกินไป

เขายังกลายเป็นคนต้อนรับพวกเขาไปแล้วด้วยหรือ?

ทั้งที่ฟู่จาวเฟยถูกสงสัยว่าเป็นศัตรูจนถูกจับตัวมา แต่ทั้งหมดนี้เหมือนพวกเขาแค่มาเป็นแขกกับเขาทางนี้อย่างไรอย่างนั้น

ไม่รู้ว่าถ้าไปถึงหูองค์จักรพรรดิ องค์จักรพรรดิจะจัดการเขาไหม เฮ้อ

ใต้เท้าหยิ่นจิงเจ้าถอนหายใจ แต่ร่างกายเองก็ซื่อสัตย์ ยังออกไปส่งพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้นยังยืนส่งรถม้าด้วยสายตาอีก

บนรถม้า ฟู่จาวหนิงเอาเรื่องสำคัญบอกกับเซียวหลันยวน

"เสี่ยวเฟยบอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติและไม่ได้ติดต่อใครด้วย ช่วยนี้อยู่แต่ในบ้าน แต่ว่า พ่อของข้าก็ยังเรียนภาษาเฮ่อเหลียนกับเขา"

แน่นอนว่านางก็เอาเหตุผลที่เสิ่นเชี่ยวอธิบายบอกออกมาด้วย

"พี่เขย นี่เป็นเรื่องจริง ข้าเชื่อใจท่านพ่อ" ฟู่จาวเฟยตึงเครียดขึ้นมา

ด้วยความแค้นของพี่เขยกับพ่อแม่เขาในอดีต เขาจึงกังวลว่าพี่เขยจะสงสัยเป้าหมายที่ท่านพ่อเรียนภาษาเฮ่อเหลียน

เซียวหลันยวนแค่ขานรับอืมคำหนึ่ง จากนั้นก็กุมมือฟู่จาวหนิง "คุกใหญ่เจ้าเองก็ไม่ต้องเข้าไปหรอก เจ้าอยู่รอบนรถม้าก็พอ"

ฟู่จาวหนิงคิดจะพูดอะไร พอเห็นสายตาเซียวหลันยวน ก็พยักหน้าเห็นด้วย

เขาก็แค่เป็นห่วงนางเท่านั้น

นางเหนื่อยมากจริงๆ เดิมทีคิดว่าลงจากเขาแล้วพอเข้าเมืองจะได้พักผ่อนทันที ใครจะคิดว่าจะเกิดเรื่องนี้

"ท่านพี่..."

เสิ่นเชี่ยวมองเซียวหลันยวนกุมมือของฟู่จาวหนิง เม้มปาก ในใจเองก็รู้สึกโล่งใจแล้วก็ขมขื่นอยู่บ้าง

"ข้าจะเข้าไปด้วย..."

"ท่านเองก็อยู่บนรถม้าด้วย" เซียวหลันยวนตัดบทนาง

"ได้"