บทที่ 1662

"องค์จักรพรรดิเป็นผู้มีอำนาจสูงสุด อ๋องเจวี้ยนยังไม่กล้าที่จะขัดพระราชโองการ แล้วแค่พระชายาคนเดียว?" เก๋อมู่กวงพอหันมาจริงจัง ก็พูดขึ้นด้วยเสียงหนักแน่น

องค์จักรพรรดิได้ยินคำนี้ ก็รู้สึกว่ารื่นหูดี เขาฟังแล้วเบิกบาน

แต่เบิกบานก็ส่วนเบิกบาน ความจริงมันไม่ใช่เช่นนั้น!

"อ๋องเจวี้ยนเป็นน้องชายแท้ๆ ของข้า นับตั้งแต่กิดมาก็สุขภาพอ่อนแอป่วยหนัก แล้วยังมาโดนพิษอีก ตอนนั้นข้าลั่นคำสาบานต่อหน้าเสด็จพ่อไว้ ว่าจะดูแลเขาให้ดี"

กตัญญูรู้คุณ มีน้ำใจ เป็นพี่ชายที่ดี เหล่านี้คือชื่อเสียงที่เขาต้องการ แน่นอน การลั่นคำสาบานที่รุถแรงไว้จึงเป็นจุดสำคัญ

องค์จักรพรรดิจะมากน้อยก็ยังกลัวจดนี้ ไม่เช่นนั้นหลายปีนี้ทำไมเขาถึงไม่กล้าลงมือจัดการกับอ๋องเจวี้ยนอย่างโจ่งแจ้งล่ะ?

ยังมีอีกเรื่องหนึ่งคือ เพราะองค์รักษ์เงามังกรอยู่ในมืออ๋องเจวี้ยน ตอนนี้องครักษ์เงามังกรคุ้มครองอ๋องเจวี้ยนอยู่ ถ้าหากเรื่องราวใหญ่โตขึ้นจริงจนองครักษ์เงามังกรหันกลับมาเล่นงานองค์จักรพรรดิอย่างเขา เช่นนั้นเขาคงจะกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งใต้หล้าแน่

องครักษ์เงามังกรจงรักภักดีมาตลอด ถ้าหากหันมารับมือกับองค์จักรพรรดิเข้า ยังไม่ต้องพูดเรื่องกลายเป็นตัวตลกของคนใต้หล้าเลย ทุกคนจะต้องคาดเดา ว่าองค์จักรพรรดิคนนี้ครองบัลลังก์แต่ไม่ได้จิตใจของประชาชน ไม่เป็นไปตามบัญชาสวรรค์ ทำกับสิ่งไม่ชอบธรรม

การสืบทอดบัลลังก์ในครั้งนั้นมีเรื่องภายในอะไรหรือเปล่า ดังนั้นไท่ซ่างหวงจึงไม่นำองครักษ์เงามังกรส่งให้เขา

หรือว่าคนที่ควรมาเป็นจักรพรรดิแคว้นเจาคือเซียวหลันยวน?

ถึงอย่างไร ถ้าเรื่องราวใหญ่โตขึ้น ก็ไม่ส่งผลดีกับเขาเท่าไรนัก นอกเสียจากเขาจะมั่นใจว่าจะทำสำเร็จในคราวเดียว แต่องค์จักรพรรดิก็ยังไม่รับประกันนี่สิ

ตั้งหลายครั้งแล้ว หลายปีนี้เขาลงมือไปถ้าไม่ถึงสิบก็แปดเก้าครั้งแล้ว ไม่มีสักครั้งที่เล่นงานอ๋องเจวี้ยนจนตายได้ ถึงอย่างไรตนเองพอลงมือทีก็เสียงพลังงานไปที

ดังนั้นฝ่าบาทจึงกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว หลายครั้งทำไม่สำเร็จ ทำให้เขาเริ่มกล้าๆ กลัวๆ ขึ้นเหมือนกัน

เรื่องนี้ เขาเองบอกกับเก๋อมู่กวงออกมาไม่ได้

ขายหน้าตาย

"อ๋องเจวี้ยนตอนนี้โปรดปรานพระชายามาก แน่นอนว่าฟังคำพูดของนางด้วย เรื่องที่ฟู่หลินซื่อทำกับนางตอนนั้นเขาก็ไม่คิดเล็กคิดน้อยแล้ว ข้าเองจึงต้องถอยให้เขาบ้าง