บทที่ 1663

เก๋อมู่กวงคิดไว้ดิบดี

เขานำราชองครักษ์ตรงไปยังบ้านตระกูลฟู่อย่างอาจหาญ ตามทางก็มีสายตาไม่น้อยที่ให้ความสนใจ

เหล่าประชาชนทยอยกันเลี่ยงออก สายตาตกตะลึง

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"คงไม่ได้ไปค้นบ้านใครหรอกใช่ไหม?"

"เช่นนั้นก็ตามไปดูดีไหม?"

และมีคนไม่น้อยที่ชอบชมมหรสพ พวกที่อยากรู้เรื่องชาวบ้าน จึงทยอยกันตามมาด้านหลัง แค่ไม่นานก็มาถึงบ้านตระกูลฟู่

ประชาชนบนถนนเส้นที่บ้านตระกูลฟู่อยู่พอได้ยินเสียงก็ออกมาดูกัน

"นี่มาบ้านตระกูลฟู่หรือ?"

"ไม่หรอกกระมัง? ตอนนี้ยังมีคนกล้าหาเรื่องบ้านตระกูลฟู่อีกหรือ?"

ยังมีคนรู้สึกไม่น่าเชื่อ เรื่องที่ฟู่จาวหนิงเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็เรื่องนึง แต่ที่สำคัญที่สุดคือนางตอนนี้เข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่แล้ว กลายเป็นหมอเทวดาแล้ว

พวกเขาที่เป็นเพื่อนบ้านยังรู้สึกมีเกียรติไปด้วย

นางเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน เพื่อนบ้านเหล่านี้ก็รู้สึกเหินห่างแล้ว รู้สึกว่านงสูงส่ง เป็นคนที่พวกเขาไม่อาจสัมผัสได้

เหมือนอยู่บนก้อนเมฆอย่างไรอย่างนั้น

กระทั่งคนในบ้านตระกูลฟู่ พวกเขายังรู้สึกว่าอยู่กันคนละโลกกับตนเอง

แต่ตั้งแต่ที่รู้ว่าฟู่จาวหนิงเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ เพื่อนบ้านเหล่านี้ก็มีไมตรีกันขึ้นมาอีก ช่วงนี้ไปมาหาสู่บ้านตระกูลฟู่อยู่บ่อยๆ ตอนที่ในบ้านได้กับข้าวสดๆ มา ก็ยังกล้าส่งไปที่บ้านตระกูลฟู่กัน พูดคุยกับเสิ่นเชี่ยวไปหลายคำ

หมอเทวดาเลยนะ พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดา รับประกันไม่ได้หรอกว่าจะไม่เจ็บป่วยตัวร้อน ถ้าเผื่อเดินเหินไปไม่ได้ ป่วยหนักขึ้นมา ก็ไม่ใช่ว่ายังมีหมอเทวดาเป็นเพื่อนบ้านหรอกหรือ?

ในฐานะเพื่อนบ้าน ก็คงมีโอกาสได้รักษาดีดีบ้างกระมัง?

ดังนั้นบ้านตระกูลฟู่ที่เดิมทีเหมือนห่างกันด้วยชั้นเมฆ ตอนนี้กลับกลายเป็นที่รักของเพื่อนบ้านไปแล้ว

ผู้เฒ่าฟู่ก็ดูจะชอบใจ ตอนเช้าเขาเองก็มักจะออกไปเดินเล่น ซื้ออาหารเช้า พูดคุยกับเหล่าเพื่อนบ้าน หลังจากกลับมาลูกชายหลานชายฝึกยุทธ์เสร็จ ก็ยังได้กินข้าวเช้าที่เขาซื้อกลับมา แล้วก็มาฟังเขาพูดคุย