บทที่ 1692

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเดิมทียังคิดว่าผ่านการเร่งเดินทางมาหลายวัน บวกกับพอเข้าเมืองเจ้อก็เห็นสภาพแบบนี้ พระชายาอ๋องเจวี้ยนน่าจะหน้าซีดเซียว สีเหน้าตึงเครียดเป็นกังวล แต่คิดไม่ถึง ว่าที่เขาเห็นจะเป็นฟู่จาวหนิงที่เคร่งขรึม แต่ไม่ได้ร้อนรนและตึงเครียด

สีหน้านางยังคงดีมาก ท่วงท่าบุคลิกก็ไม่ธรรมดา จะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนหญิงสาวอ่อนหวานที่ถูกเลี้ยงดูมาจากครอบครัวเล็กที่ตกอับตามที่ลือกันเลย

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเก็บความรู้สึกดูถูกลงไปทันที

เดิมทีเขายังคิดว่า พระชายาสูงส่งคนหนึ่งวิ่งแจ้นเข้ามาที่แบบนี้ ไม่ใช่ยังต้องจ่ายเงินแรงคนออกมาปกป้องรึ? น่าจะเป็นคนที่เวลาเดินทาง จะต้องมีองครักษ์มากมายติดตาม ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้บ้าง

ตอนนี้เขารู้สึกคาดหวังมาก

คิดอยากจะเห็นว่าฟู่จาวหนิงจะทำอะไรได้

"พระชายา!"

ฟู่จาวหนิงกำลังจะให้ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเล่าเรื่องสภาพผู้ประสบภัยเมืองเจ้อ พวกของสืออีก็รีบร้อนเข้ามาแล้ว

"เมื่อครู่ตอนที่ข้าไปเด็กคนนี้กำลังถูกทุบตี ส่วนแม่นางน้อยคนนี้เป็นน้องสาวนาง ที่ท้ายทอยมีแผล" สืออีรีบบอกออกมาอย่างชัดเจน

ฟู่จาวหนิงดูอยู่ครู่เดียว "เอาพวกเขาไปในห้องโถง เสี่ยวเยว่ กล่องยา"

"่เจ้าค่ะ"

ฟู่จิ้นเชินเองก็รับงานต่อทันที "ที่ไหนมีน้ำร้อนบ้าง? ให้คนเตรียมน้ำร้อน ไป๋หู่ ไปขนสัมภาระการรักษาจากรถลงมา เอาพวกสำลีส่งเข้ามาก่อนบางส่วน"

"่ขอรับ"

พวกเขาทำงานกันอย่างรวดเร็ว

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวยื่นมือออกมา แต่ตรงหน้าก็เหลือแค่อันเหนียนแล้ว

"ข้ายังคิดจะพูดว่า มีอะไรให้ช่วยได้บ้าง..."

"พี่ไปช่วยข้านับสัมภาระที่พวกเราเอามาดีไหม? จากนั้นก็เล่าสถานการณ์ผู้ประสบภัยให้ข้าฟังคร่าวๆ มีตรงไหนที่พวกเราช่วยได้บ้าง" อันเหนียนเอ่ยขึ้น

พระชายาอ๋องเจวี้ยนถ้าเริ่มรักษาคนเจ็บ พวกเขาอยู่คนละสาย ทางที่ดีอย่าไปทำให้วุ่นวายดีกว่า

"ได้"

เด็กสองคนนั้นถูกวางลงบนเสื่อที่ปูออกมา