บทที่ 1693

พอเห็นแผลนี้ ก็เป็นไปได้มากว่าสมองจะกระทบกระเทือน แผลน่าจะสองวันแล้ว ทนมาได้อย่างไรกันนี่?

นางกับเสี่ยวเยว่ช่วยกันล้างแผลให้แม่นางน้อย ทายา พันผ้าไว้

หลังจากเสื้อผ้าส่งเข้ามา ก็จัดแจงเปลี่ยนให้กับเด็กทั้งสองคน

สืออีดึงผ้ากั้นแยกทั้งสองคนไว้ พวกเขาเปลี่ยนให้เด็กหนุ่ม ส่วนทางนี้ ฟู่จาวหนิงกับเสี่ยวเยว่เปลี่ยนให้แม่นางน้อย

พวกเขาไม่ใช่แค่มีแผลเต็มตัว แต่ทั้งตัวยังหนาวเย็น บวกกับเสื้อผ้าที่ทั้งบางทั้งขาด เต็มไปด้วยรอยเย็บมากมาย กระทั่งยังมีกลิ่น

"คุณหนู เสื้อผ้าสองชุดนีต้องเผาไหม?" เสี่ยวเยว่ถาม

ฟู่จาวหนิงเหลือบมอง "วางไว้ด้านนอกก่อน รอพวกเขาตื่นแล้วค่อยถามพวกเขา"

ผ้าเผื่อนี่เป็นเสื้อผ้าสุดท้ายที่พ่อแม่พวกนางทำไว้ให้ล่ะ? ต่อให้จะขาดจะเก่าจะสกปรก แต่สำหรับพวกเขาอาจจะล้ำค่ามากก็ได้

เสี่ยวเยว่พยักหน้า

นางมองฟู่จาวหนิง รู้สึกว่าคุณหนูเป็นคนที่ละเอียดและจิตใจดีมาก

ฟู่จาวหนิงจัดการแผลให้แม่นางน้อยเรียบร้อย ก็ได้ยินเสียงท้องของนางร้องขึ้นมา จากนั้นจึงเป็นเสียงโครกครากต่อเนื่องอีกครั้ง

"หิวมากเลย"

"ใต้เท้าอันให้คนไปทำกับข้าวแล้ว ข้าไปเอาของวางมาให้ก่อน" เสี่ยวเยว่เอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า จากนั้นจึงเห็นแม่นางน้อยลืมตาโพลงขึ้นมา

เดิมทีนางหน้าตึงอยู่ จึงรีบผ่อนสีหน้าลงทันที น้ำเสียงเองก็แผ่วเบาขึ้นมา

"สาวน้อย ตื่นแล้วหรือ?"

เด็กสาวจ้องนางตาไม่กะพริบ ไม่มีปฏิกิริยาอะไร

"เจ้ามีตรงไหนไม่สบายไหม? ปวดหัวมึนหัว?" ฟู่จาวหนิงถามขึ้นเสียงแผ่วเบา

"พี่สาวนางฟ้าหรือ? ท่านแม่ให้ท่านมารับเสี่ยวยาหรือ?" น้ำเสียงเด็กสาวล่องลอยเหมือนกำลังฝัน ดูเขินๆ กลัวๆ

ฟู่จาวหนิงใจอ่อนลงมา "เจ้าบาดเจ็บ แล้วยังสลบไป จำได้ไหม? ข้าไม่ใช่พี่สาวนางฟ้า เจ้าเรียกข้าพี่ฟู่แล้วกัน"