บทที่ 1695

เก๋อมู่กวงหลายวันก่อนตรวจเจอจดหมายจากในแผลของโป๋จี

น่าเสียดายที่จุดหมายนั้นชุ่มไปด้วเยลือด อักษรด้านบนอ่านไม่ได้ สืบสวนต่อก็ไม่ได้อะไร โป๋จีแม้จะบอกว่าจดหมายต้องส่งให้ฟู่จาวเฟย แต่เขาก็ไม่มีหลักฐานอะไรเลยแม้แต่น้อย ที่ยืนยันได้ว่าฟู่จาวเฟยสองปีนี้ติดต่อกับราชาเฮ่อเหลียน

"ก็มาหาอยู่สองครั้ง"

เซียวหลันยวนเองก็เอ่ยขึ้นเรียบๆ "แต่ก็ถูกข้าไล่กลับไป"

ตลกแล้ว ฟู่จาวเฟยอยู่ในจวนอ๋อง ถ้าไม่มีหลักฐาน เขาจะมาเอาตัวคนไปได้อย่างไร?

เก๋อมู่กวงคนนี้เองก็รับการกระตุ้นไม่ไหว พอกระตุ้นก็จะพูดผิด ตอนที่เขามาครั้งที่สองก็ถูกผู้ดูแลจงกระตุ้นไปสองคำ โมโหจนฟาดโต๊ะ แต่ผลลัพธ์...

ก็ทำโต๊ะนั่นพัง

แล้วจะปล่อยได้อย่างไร?

ดังนั้น เซียวหลันยวนจึงให้คนเข้าวังไปฟ้องทันที

องค์จักรพรรดิพอได้ยินเรื่องนี้ก็รู้สึกไม่อยากเชื่อ แต่พอไปถามเก๋อมู่กวง เก๋อมู่กวงก็ยอมรับแล้ว

เขาเองก็ไม่กล้าไม่ยอมรับ เพราะนี่เป็นเรื่องจริง แต่เขาพูดเรื่องที่เขาถูกผู้ดูแลจวนอ๋องเจวี้ยนกระตุ้นจนเลือดขึ้นหัวจึงอดรนทนไม่ไหวได้หรือ?

เขาทำไม่ได้ เขาที่เป็นแค่รองแม่ทัพคนหนึ่ง แต่กล้าไปอาละวาดในจวนอ๋องเจวี้ยน นี่ก็ถือว่าละเมิดเบื้องสูงแล้ว

ดังนั้น องค์จักรพรรดิจึงดุด่าเขาไปชุดหนึ่ง แล้วจึงรับสั่งชดใช้ชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้หางหงส์ชุดหนึ่งให้จวนอ๋องเจวี้ยน โบยลงโทษไปอีกสิบไม้ เรื่องนี้จึงผ่านไปได้

สิบไม้นี้เพิ่งตีไปแค่สองวัน ตอนนี้เก๋อมู่กวงน่าจะยังไม่หายดี คงไม่มาสร้างความวุ่นวายในจวนอ๋องเจวี้ยนชั่วคราว

"พี่เขย ขอบคุณท่านมาก" ฟู่จาวเฟยขอบคุณเซียวหลันยวนอย่างจริงใจ

เซียวหลันยวนปกป้องครอบครัวพวกเขาอย่างสุดกำลังจริงๆ

"ขอบคุณพี่สาวเจ้าเถอะ ไปนอนซะ พรุ่งนี้เช้ายังต้องฝึกอีก" เซียวหลันยวนโบกไม้โบกมือ

"ขอรับ พี่เขย รีบๆดื่มน้ำแกงด้วยล่ะ"

เซียวหลันยวนพอเห็นฟู่จาวเฟยออกไป จึงหยิบช้อน เปิดฝาหม้อตุ๋น กลุ่นหอมโถมเข้ามาในจมูก

น้ำแกงไก่พุทราอุ่นๆ ด้านในมีโสมอยู่สองชิ้น