บทที่ 1696

เซียวหลันยวนยืนมือไว้บนหน้าผาก ถามเขาว่า "เจ้าคิดว่า เจ้าอารามอยู่บนยอดเขาโยวชิงจะเหงาไหม?"

"หา?" ชิงอีงงงัน

เจ้าอารามยอดเขาโยวชิงอยู่บนเขามาไม่รู้กี่ปี พวกเขาแม้จะอยู่ที่นั่นมาสิบกว่าปี แต่ก็ไม่เคยเห็นปัญหานี้มาก่อน

ดังนั้น ชิงอีจึงไม่รู้คำตอบของคำถามนี้

คิดๆแล้ว เขาจึงถามคำถามที่ซ่อนไว้ในใจออกมา "ท่านอ๋อง เจ้าอารามตอนนี้อายุเท่าไรแล้ว?"

คำถามนี้อันที่จริงเขาอยากถามมาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่กล้า

เซียวหลันยวนเหลือบมองเขา "ข้าเองก็ไม่เคยถาม"

"ดังนั้นท่านอ๋องก็ไม่รู้ว่าเจ้าอารามอายุเท่าไรหรือ?"

"นี่มันสำคัญไหม?"

"ไม่ ไม่ขอรับ" ชิงอีรีบโบกมือ "ข้าน้อยก็แค่อยากรู้"

"ออกไปก่อน"

"่ขอรับ"

หลังจากชิงอีออกไป เซียวหลันยวนจึงหยิบจดหมายขึ้น เปิดออกอ่าน

จดหมายสั้นกระชับ เป็นลักษณะของเจ้าอารามโยวชิง

แต่ที่เขียนบนจดหมาย ก็ไม่ใช่เรื่องที่เร่งรีบอะไร

"ก่อนเดือนสาม พาภรรยาของเจ้ามาที่ยอดเขาโยวชิงหน่อย"

แค่ประโยคเดียว

เซียวหลันยวนงงงัน

พาจาวหนิงไปยอดเขาโยวชิง? มีเรื่องอะไรกัน?

พอคิดๆ เซียวหลันยวนจึงเขียนตอบกลับ