บทที่ 1705

เดิมที อดีตของเก๋อมู่กวงกับฮูหยินถังก็เป็นข่าวที่ฟู่จิ้นเชินมอบมาให้ เดิมทีก็เป็นสืออู่ที่ลงมือ ล่อให้พวกเขามาพบกัน

แต่การคบชู้นี่เป็นเรื่องที่พวกเขาทำกันเอง

ช่วงนี้สืออีูก็แค่สะกดรอยเก๋อมู่กวงเท่านั้น ไม่ได้ลงมือทำอะไร ไม่คิดว่าจะเจอกับเรื่องนี้เข้า

"ถ้าแบบนี้ เก๋อมู่กวงก็ไม่ใช่ผู้ชายแล้วสิ?" ชิงอีถามคำนี้ขึ้นมา แล้วก็รู้สึกว่าบางจุดเย็นวาบขึ้นมา

"ยังใช่อยู่นั่นล่ะ" สืออู่พยักหน้า

"พรวด รองแม่ทัพเก๋อผู้น่าเวทนา" ชิงอีส่ายหัว

ไม่รู้จริงๆ ว่าตอนนี้รองแม่ทัพเก๋อสภาพจิตใจเป็นอย่างไร

"คนตระกูลถังก็กล้าเสียจริง" เซียวหลันยวนเลิกคิ้ววิจารณ์ออกมา

"คนตระกูลถังไม่ได้รับมือยาก เก๋อมู่กวงเองก็ไม่มีทางแค่แอบคบชู้กับฮูหยินถังเท่านั้นหรอก"

นี่ก็จริง

"ถึงอย่างไรตอนนี้เก๋อมู่กวงก็ถือว่าไม่มีความคิดไปจดจ้องโป๋จีในคุกแล้ว" สืออู่เอ่ยขึ้น

"เอ๋? ท่านอ๋อง เช่นนั้นคุณชายเสี่ยวเฟยก็ไม่ใช่ปลอดภัยแล้วหรือ?"

"อืม คนอื่นเองก็มองอะไรไม่ออกด้วย ไปบอกกับท่านผู้เฒ่ากับเสี่ยวเฟยเสียหน่อยเถอะ" เซียวหลันยวนโบกไม้โบกมือ

ฟู่จาวเฟยพอรู้ว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว ก็ตื่นเต้นจนแสดงวิชาหมัดชุดหนึ่งออกมาในเรือน

เสิ่นเชี่ยวรอเขาเก็บหมัด จึงหยิบผ้าออกมาผืนหนึ่ง "รีบๆ เช็ดเหงื่อ"

"ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้ไปเมืองเจ้อหาท่านพ่อกับท่านพี่ได้หรือยัง?" ฟู่จาวเฟยกระเหี้ยนกระหือรือ

เขาเองก็อยากจะไปช่วยท่านพี่บ้าง

"ไม่ได้ เจ้าอยู่ที่นี่นั่นล่ะ พ่อเจ้ากับพี่เจ้าถึงจะช่วยเหลือผู้ประสบภัยได้อย่างวางใจ" เสิ่นเชี่ยวเองก็คิดถึงพ่อลูกทั้งสองคน แต่นางรู้ว่าตัวเองจะไปวุ่นวายไม่ได้

"แล้วพวกเรากลับบ้านตระกูลฟู่ดีไหม? ท่านแม่อยู่ในบ้านจะได้ไม่อึดอัด" ฟู่จาวเฟยมองออก ว่าในจวนอ๋องเจวี้ยนนี้ ถึงแม้จะกินดีอยู่ดี แล้วยังมีคนมากมายมารับใช้ แต่เสิ่นเชี่ยวก็ไม่ได้รู้สึกเป็นอิสระเหมือนที่บ้าน