บทที่ 1706

ตำแหน่งนี้คือศาลาผาสิบลี้ มาถึงที่นี่ คณะทูตก็น่าจะเร่งเดินทางจนเหนื่อยแล้ว ถึงอย่างไรด้านหน้าก็ยังมีอีกช่วงหนึ่งเลยที่จะไม่ได้พัก

ช่วงนี้อย่างน้อยต้องเร่งเดินทางกันหนึ่งวัน

จะเข้าเมืองหลวงทั้งที ก็ต้องจัดการให้เรียบร้อยหน่อย แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วค่อยเข้าเมืองอย่างสง่าราศี ถึงอย่างไรก็จะดึงดูดประชาชนในเมืองหลวงมาล้อมดูอยู่แล้ว ใครบ้างไม่อยากดูดี?

ดังนั้นประโยชน์ของศาลาผาสิบลี้จึงอยู่ที่นี่

เยว่เจียกุ้ยเป็นขุนนางเล็กๆ คนหนึ่งในกรมพิธีการ พอแย่งหน้าที่การต้อนรับมาไม่ได้ จึงรู้สึกกลัดกลุ้มหน่อยๆ

ดังนั้นจึงเข้าวังเพื่อพบพระชายาเยว่ พระชายาเยว่ให้ความคิดกับเขา คือส่งน้ำชาของว่างมาที่ศาลาผาสิบลี้นี้ก่อน

นี่เท่ากับเป็นการรับรองล่วงหน้าแล้ว

ถึงอย่างไรถ้าทูตแคว้นหมิ่นจดจำเขาได้ แล้วหลังจากนี้ให้เขารับผิดชอบการต้อนรับ เขาก็จะเชิดหน้าในกรมพิธีการได้

เยว่เจียกุ้ยเองก็ใช้ความคิดอยู่ ชาที่เขาเอามาคือชาดีที่ใช้ในวัง ของว่างเองก็มาจากในวัง แล้วยังนำของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้ทูตอีก จะต้องทำให้พวกเขาประทับใจตนเองได้แน่นอน

แต่ตอนนี้อ๋องเจวี้ยนดันให้เขารีบออกไป?

มีสิทธิ์อะไรกัน?

"ก่อนเข้าเมือง พวกเขาจะกินดื่มแต่สิ่งที่ตัวเองเอามา ถ้าเผื่อก่อนเข้าเมืองหลวงแล้วมากินของจนท้องเสียขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ?" ประโยคหนึ่งของเซียวหลันยวนลอยเข้ามา

เยว่เจียกุ้ยโมโหแล้ว

"ของพวกนี้ของข้าล้วนมาจากในวัง ลงทุนลงแรงไปหามา ไม่ใช่ของสกปรกเสียหน่อย กินแล้วจะท้องเสียได้อย่างไร?"

นี่มันหาเรื่องกันชัดๆ!

อยากจะหาเรื่องก็ไม่ควรใช้ข้ออ้างไร้สาระแบบนี้

"ป้องกันไว้ก่อน" เซียวหลันยวนเอ่ยกลับมา

"ต้องป้องกันอะไรเสียขนาดนั้น? อ๋องเจวี้ยน..."