บทที่ 1707

เซียวหลันยวนรออยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็ได้ยินการเคลื่อนไหวจากที่ไกลๆ

มาแล้ว

ขบวนยาวเหยียนเห็นแต่ไกล เขากระโดดลงจากรถม้า เดินไปนั่งในศาลา

ขบวนจากแคว้นหมิ่นมาถึงศาลาผาสิบลี้ จึงหยุดรถลง

พวกเขาเห็นรถม้าของอ๋องเจวี้ยนและองครักษ์เงามังกรที่ยืนอย่างสงบนี้แน่นอน

มีคนใช้ไปรายงานที่ข้างรถม้า เพียงไม่นาน ประตูรถม้าก็ผลักเปิด มีคนถูกประคองลงมา

พวกชิงอีเห็นรถม้าของแคว้นหมิ่น รถม้าขบวนยาวเหยียดเหล่านี้สร้างมาได้ทั้งใหญ่และแข็งแรง ประตูรถม้าล้วนเป็นประตูไม้ที่มั่นคง สลักดอกไม้ใบหญ้าสิงสาราสัตว์ไว้อย่างหรูหรา

ม้าที่ลากรถดูแล้วก็แตกต่างกับแคว้นเจาของพวกเขา สูงใหญ่น่าเกรงขามกว่า ขาดูแข็งแรง

รถม้าทั้งหมดสิบหกคัน องครักษ์อีกนับสิบ

ชุดของพวกเขามีสีน้ำเงินเข้มเป็นหลัก น้ำเงินเข้มประดับด้วยสีเงินอ่อน ดูทรงสง่ามีระดับ

มององครักษ์เหล่านั้น รูปร่างเองก็สูงใหญ่แข็งแรง รูปหน้าคมสัน แตกต่างกับชายหนุ่มแคว้นเจาที่ดูอ่อนโยน ดูแข็งแกร่งเป็นชายชาตรีมาก

ขบวนทูตเช่นนี้ สร้างความรู้สึกกดดันทางบารมีได้ง่าย

ทางนั้น พวกของเยว่เจียกุ้ยพอเห็นฉากนี้ ก็ถึงกับกลั้นหายใจด้วยสัญชาตญาณ

พริบตานี้ พวกเขาสัมผัสได้แล้วว่าอะไรคือแคว้นที่แข็งแกร่งที่สุด

"จบแล้วจบแล้ว ถ้าหากอ๋องเจวี้ยนยังมีนิสัยกำเริบเสิบสานแบบนั้นล่ะก็ จะไปผิดใจกับทูตแคว้นหมิ่น" เยว่เจียกุ้ยตอนนี้กังวลขึ้นหน่ยอๆ แล้ว

คนติดตามของเขาก็เขย่งเท้ามองไปทางนั้น "ใต้เท้า ไม่รู้ว่าคนไหนเป็นทูตหรือ?"

"ไร้สาระ ไม่ใช่คนที่เพิ่งลงจากรถม้าคนนั้นเหรอะ? พวกเขาเดินตรงไปทางอ๋องเจวี้ยนแล้ว"

เยว่เจียกุ้ยเดินไปทางนั้นสองสามก้าว คิดจะมองให้ชัดเจนขึ้นหน่อย และไม่รู้ว่าพวกเขาพอเจอหน้ากันจะปะทะกันหรือเปล่า