บทที่ 1708

"ข้าคือหยวนกัง ได้รับพระราชโองการจากองค์จักรพรรดิ ให้เป็นทูตมายังแคว้นเจา"

"ใต้เท้าหยวนเป็นแม่ทัพบู๊หรือ?" เซียวหลันยวนามออกมาตรงๆ

"ฮ่าๆๆ" หยวนกังหัวเราะร่าออกมา "ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าพอเห็นข้า จะต้องประหลาดใจ ถูกต้อง ข้าคือขุนพลบู๊ เพราะจากแคว้นหมิ่นมายังเมืองหลวงแคว้นเจาค่อนข้างไกล ต้องเดินทางนาน ลมพายุหิมะอะไรอีก เกรงว่าร่างกายข้าราชการพลเรือนจะไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น จึงทำได้แค่ส่งแม่ทัพบู๊เข้ามา"

แบบนี้เองหรือ?

"แต่ว่า ข้าเองก็ได้ทั้งบู๊บุ๋นนะ ไม่ใช่แค่หยาบกระด้างอย่างเดียว"

ชิงอีมองหยวนกังอย่างอยากรู้อยากเห็น ใต้เท้าทูตคนนี้ความมั่นใจในตนเองแข็งแกร่งมาก ยังกล้าชมตนเองแบบนี้ด้วย

"ท่านพ่อ"

ชายหนุ่มข้างกายหยวนกังคนนั้นส่งเสียงขึ้น

พวกเขามองข้ามเขาไปเลย

หยวนกังจึงเอ่ยขึ้น "จริงด้วย รู้จักกันหน่อย นี่คือลูกชายข้า หยวนอี้! เขามาเพราะท่านเลยนะ!"

"มาเพราะข้าหรือ?"

เซียวหลันยวนตอนนี้จึงมองไปทางหยวนอี้

เขารูปร่างสูงแต่ไม่เท่าคนพ่อ รูปร่างเล็กกว่าพอควร แต่คิ้วตาคมคาย หล่อเหลาเอาการ

"ใช่แล้ว ข้าได้ยินชื่อเสียงของอ๋องเจวี้ยนมานาน จึงอยากมาเห็นกับตาสักครั้ง อ้อนวอนท่านพ่ออยู่นาน ครั้งนี้จึงได้มาแคว้นเจาสมใจ อ๋องเจวี้ยนเหตุใดจึงต้องสวมหน้ากากกัน? นี่ไม่ใช่การต้อนรับแขกตามประเพณีนี่นา?"

ชิงอีใจสั่นกึก

หยวนอี้คนนี้ตรงไปตรงมาจริงๆ

พอเอ่ยปากก็ปะทะใส่ท่านอ๋องเลยหรือ? จะปลดหน้ากากเขาลงรึ?

แต่ว่า พอมองเช่นนี้ ก็มองออกว่าหยวนอี้ไม่ได้มีเจตนาร้าย น่าจะพูดเพราะรู้สึกสนใจกับหน้าตาท่านอ๋องมากกว่า ถึงอย่างไรท่านอ๋องก็มีชื่อเสียงว่าเป็นหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งแห่งใต้หล้านี่นะ

แต่ชายหนุ่มคนหนึ่ง มาไกลเป็นพันลี้เพราะหน้าตาท่านอ๋อง ก็เหมือนจะไม่ค่อยเหมาะสมไหม?

เซียวหลันยวนแค่มองหยวนอี้ผาดหนึ่ง จึงเก็บสายตากลับ

"ข้าแค่ออกมารับใต้เท้าทูตเท่านั้น ไม่ได้มาต้อนรับโดยเฉพาะ เมื่อเข้าเมืองหลวง จะมีคนของกรมพิธีการมาต้อนรับพวกเท่าน"