บทที่ 1710

คณะทูตเข้ามาในตำหนักใหญ่

"หยวนกังทูตจากแคว้นหมิ่น คารวะองค์จักรพรรดิแคว้นเจา!"

หยวนกังพาลูกชายเข้ามา พ่อลูกทั้งสองคนล้วนประสานมือคารวะกับองค์จักรพรรดิ ไม่ได้ลงขุกเข่าโขกศีรษะ

พระชายาเยว่มององค์จักรพรรดิ เอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว "ฝ่าบาท ทูตไม่คุกเข่าหรือ?"

ที่ไม่คุกเข่าด้วยยังมีอ๋องเจวี้ยนอีก

อ๋องเจวี้ยนพเข้ามาก็เอาแต่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไรเลยสักคำเดียว นี่คือเมินองค์จักรพรรดิอย่างสมบูรณ์

พระชายาเยว่เองก็ขัดตามาก แต่นางก็ไม่กล้าพูดอะไร

"ไม่คุกเข่าก็ไม่คุกเข่าสิ"

องค์จักรพรรดิแม้จะรู้สึกไม่ค่อยชอบใจ แต่เขาก็ไม่คิดจะทำให้ทูตแคว้นหมิ่นดูแย่ตั้งแต่พบ

เขาหัวเราะร่า พิจารณาพ่อลูกหยวนกัง "ทูตหยวน แล้วคนนี้คือ?"

"กระหม่อมหยวนอี้"

"เป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาจริงๆ" องค์จักรพรรดิรีบชมขึ้นมา

"ขอบพระทัยฝ่าบาท" หยวนอี้ขานรับมาทันที

"ทั้งสองท่านเหน็ดเหนื่อยเสียแล้ว ข้าได้ยินว่าพวกท่านจะมา จึงค่อนข้างเบิกบาน สั่งให้คนไปเตรียมอาหารและสุราเลิศรสไว้แล้ว รอพวกท่านไปพักผ่อนกันก่อน ค่ำๆ พวกเราค่อยมาชมระบำร่ำสุรา แล้วค่อยคุยกัน!"

องค์จักรพรรดิพูด มองออกไปด้านนอกตำหนัก

ได้ยินว่ามีรถม้าหลายคันนี่นา เอาอะไรมาด้วยนะ?ตอนนี้รีบให้เขาดูเลยได้ไหม?

ถัดจากนี้ก็น่าจะเป็นใต้เท้าทูตมอบของขวัญแล้วสิ

เซียวหลันยวนเหลือบมอง ก็เห็นท่าทางองค์จักรพรรดิรีบร้อนอยากดูของขวัญจากแคว้นหมิ่น จึงหัวเราะเย้ยหยันออกมา

"องค์จักรพรรดิ นี่คือจดหมายของฝ่าบาทเรา องค์จักรพรรดิโปรดอ่านด้วย" หยวนกังหยิบกล่องผ้าไหมแบนๆ กล่องหนึ่งออกมา

ขันทีขึ้นไปรับ พอเปิดอ่านดู จึงส่งไปตรงห้าองค์จักรพรรดิ

องค์จักรพรรดิอยากจะเห็นรายการของขวัญมาก

แต่เขาเองก็อยากรู้เจนตนาการมาของทูตแคว้นหมิ่นแน่นอน จึงเปิดจดหมายออก

พระชายาเยว่อยากจะเข้าไปยื่นหน้ามองด้วยจริงๆ แต่ทำได้แค่ยั้งไว้ก่อน

สายตาเซียวหลันยวนตกอยู่บนจดหมายในมือองค์จักรพรรดิ

จดหมายดูแล้วยาวอยู่

องค์จักรพรรดิอ่านจดหมายจบ สีหน้าก็ประหลาดไป มองไม่ออกว่ายินดีหรือยินร้ายชั่วขณะ เขาเก็บจดหมายลงไปในกล่อง

"เจตนาของฝ่าบาทแคว้นหมิ่น ข้าเข้าใจแล้ว ฮ่าๆ พวกเราแคว้นเจายินดีอย่างมากที่จะสร้างมิตรภาพอันดีระหว่างแคว้นกับแคว้นหมิ่น!"

องค์จักรพรรดิพอพูดคำนี้ ดวงตาเซียวหลันยวนก็ขรึมลง หรือว่าแคว้นหมิ่นแค่คิดจะสร้างมิตรภาพอันดีกับแคว้นเจาเท่านั้น?

ไม่น่าจะง่ายดายขนาดนี้

"หลังจากข้ากลับไปแคว้นหมิ่นแล้วจะถ่ายทอดความกระตือรือร้นนี้กับฝ่าบาท" หยวนกังพูดคำนี้ จากนั้นก็พูดอีกว่า "ฝ่าบาทพวกเราเพื่อแสดงความจริงใจ จึงสั่งให้พวกเรานำของดีบางส่วนมาจากแคว้นหมิ่น และตอนนี้ก็จะมอบให้ฝ่าบาท ขอฝ่าบาทโปรดรับไว้ด้วย"

มาแล้วมาแล้ว! ของขวัญมาแล้ว!

องค์จักรพรรดิตาเป็นประกาย ในใจตื่นเต้นขึ้นมา

ความคาดหวังนี้ใครจะเข้าใจกัน!

ถึงอย่างไรเขาก็กดความตื่นเต้นนี้ไว้ไม่ได้แล้ว

"ฝ่าบาทเกรงใจไปแล้ว!" องค์จักรพรรดิตอบกลับคำหนึ่งอย่างเกรงใจ จากนั้นเอ่ยต่อว่า "แต่ว่าอันที่จริงข้าเองก็อยากจะเข้าใจผลิตภัณฑ์พิเศษของแคว้นหมิ่นเช่นกัน!"

ผลิตภัณฑ์พิเศษบ้าบออะไร

ในสมองเซียวหลันยวนอดมีคำพูดประหลาดของฟู่จาวหนิงดังขึ้นมาไม่ได้

เหล่าขุนนางแคว้นเจาเองก็ล้วนประหลาดใจ พวกเขามองกันออกไปนอกตำหนัก

นอกตำหนักมีหญิงสาวสองคนเดินเข้ามา