บทที่ 1711

องค์จักรพรรดิพอรับหมอหญิงสองคนนี้ ก็ให้คนพาพวกนางไปที่วังหลังทันที

พระชายาเยว่แทบจะทำเล็บตัวเองหักแล้ว

นางสูดหายใจลึก ดวงตาเต็มไปด้วยความชิงชัง แต่ก็ข่มระงับเอาไว้

อย่าคิดว่าประโยคเมื่อกี้นางไม่ได้ยินนะ นางอยู่ใกล้องค์จักรพรรดิมากที่สุด ต่อให้เป็นหมอหญิงอะไรนั่น? ก็ไม่ควรมาวุ่นวายในวังไหม?

แต่ว่าสายตานางกวาดไปยังเหล่าขุนนาง กลับพบว่าบนหน้าพวกเขาล้วนมีสีหน้าชื่นชอบกันทั้งนั้น

ผู้ชายเฮงซวยพวกนี้ ล้วนรู้สึกว่าหมอหญิงจากแคว้นหมิ่นนี้ส่งมาได้ดีมาก!

พระชายาเยว่มองไปทางอ๋องเจวี้ยน แต่หน้ากากบนหน้าเขานั้นก็เกะกะเสียจริง มองไม่เห็นหน้าตาของเขาเลย และไม่รู้ว่าเขาเป็นเหมือนพวกผู้ชายคนอื่นไหม ที่จะน้ำลายไหลต่อหมอหญิงเอวบางสองคนนั่น

"องค์จักรพรรดิแคว้นหมิ่นก็เกรงใจจริงๆ ดูท่าแคว้นเจาพวกเราคงต้องเรียนรู้จากแคว้นหมิ่นบ้างแล้ว ผลักดันเรื่องหมอหญิง" องค์จักรพรรดิพูดมาคำหนึ่ง

เหล่าขุนนางทยอยกันขานรับ

"มีหมอหญิงไว้ก็ไม่เลวจริงๆ"

"พวกเจ้าหลังจากกลับไปก็ลองดูลูสาวว่าสนใจเรียนแพทย์ไหม" องค์จักรพรรดิมองเซียวหลันยวน "ถึงตอนนั้นก็ให้พระชายาอ๋องเจวี้ยนรับศิษย์เสีย ร่ำเรียนวิชาแพทย์กับพระชายาอ๋องเจวี้ยน ดีจะตายไป?"

คำพูดนี้พอออกมา ก็มีคนหวั่นไหว แต่ก็มีคนที่ไม่เชื่อถือขึ้นมาเช่นกัน

หญิงสาวจะไปเรียนแพทย์ทำไม? ชายหญิงไม่ควรสัมผัสกัน ถ้าไปเรียนแพทย์แล้ว ก็ไม่ใช่ว่าต้องสัมผัสกับชายหนุ่มบ่อยๆ รึ ไหนจะต้องดูแลผู้ชายที่ป่วยอีก จับชีพจรดูปากดูลิ้นดูร่างกาย แล้วยังต้องพันแผลให้อีก

คุณหนูผู้ดีใครเขาทำเรื่องแบบนี้กัน? ไม่ใช่ว่าต้องเป็นสิ่งที่ผู้หญิงชั้นต่ำถึงจะทำได้หรือ?

ไม่ใช่ว่าใครจะเป็นแบบพระชายาอ๋องเจวี้ยนเสียหนอ่ย ที่แค่เรียนก็ได้เป็นหมอเทวดา หมอเทวดากับหมอหญิงทั่วไป นั่นมันต่างกันฟ้ากับเหวเลยนะ

"องค์จักรพรรดิ สู้ดูอีกดีกว่าว่าใต้เท้าทูตนำอะไรมาอีก? เหล่าขุนนางก็ยังอยากจะเปิดโลกอีกเสียหน่อย" มีขุนนางใหญ่รีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"อ่าใช่ๆๆ" องค์จักรพรรดิเองก็ได้สติกลับมา เขาเองก็สนใจเรื่องนี้มากกว่า

หยวนกังเห็นสีหน้าของคนแคว้นเจาในสายตาแล้ว จึงโบกมือ "ถัดจากนี้พวกเรานำของสวยๆ งามๆ ที่มีเฉพาะในแคว้นหมิ่นมาให้ ฝ่าบาทและเหล่าขุนนางโปรดรับชม"