บทที่ 1717

ฟู่จาวหนิงเองก็กำลังคิดถึงปัญหานี้

"แต่ว่าตงฉิงล่มสลายหายไปนานแล้ว" นางเอ่ยขึ้น

ทั้งสองคนนิ่งต่อไปครู่หนึ่ง

และเพราะล่มสลายไปแล้วจริงๆ ตอนนี้พูดเรื่องนี้ก็ไม่มีความหมายเท่าไรแล้ว

ที่ฟู่จาวหนิงไม่ได้พูดก็คือ เซียวหลันยวนส่งหลานหรงไปค้นหาคนกับเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับตงฉิงมาตลอด แล้วยังไปที่ซากปรักหักพังเก่าของตงฉิงมาแล้วด้วย

มีฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวที่เคยไปแล้วคอยชี้ทาง บางทีไม่นานนัก พวกเขาก็น่าจะพบอะไรบ้าง

"เรื่องนี้ ข้ากลับไปจะบอกท่าน" ฟู่จาวหนิงเอ่ยตอบ

"ทูตแคว้นหมิ่นมาแคว้นเจาครั้งนี้ ไม่รู้ว่ามีเป้าหมายอะไร แต่ข้าก็รู็สึกว่าน่าจะมาอย่างไม่เป็นมิตร"

มาอย่างไม่เป็นมิตร?

ฟู่จาวหนิงไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร แคว้นหมิ่นส่งของมากมายเข้ามา ฟู่จิ้นเชินกลับบอกว่าพวกเขามาอย่างไม่ค่อยเป็นมิตรหรือ?

แต่นางเองก็ไม่ค่อยสันทัดกับเรื่องพวกนี้ ถึงอย่างไรนางก็เก่งในการรับมือปัญหาเฉพาะหน้ามาตลอด

ทั้งสองคนยังจะพูดอะไรต่อ แต่เสี่ยวยาก็วิ่งเข้ามา ร้องเรียกนางอย่างร้อนรน

"พี่ฟู่ มีป้าคนหนึ่งเป็นล้มที่ประตู เสี่ยวยาประคองนางไม่ไหว!"

พี่น้องเสี่ยวยาทั้งสองคนหลายวันนี้พักฟื้นอยู่ที่นี่ หลังจากแผลบนหัวของเสี่ยวยาไม่มีอันตรายอะไร ก็มักคิดจะช่วยเหลือช่วยเหลือทำนั่นทำนี่ เพราะพี่ชายเสี่ยวเฟิงยังต้องพักฟื้นที่นี่ต่อ นางกลัวว่าทั้งสองคนกินเปล่าอยู่เปล่าแล้วจะถูกไล่ออกไป

ฟู่จาวหนิงพวกเขาก็ไม่ได้ขวางนาง ทุกวันที่เห็นนางกระโดดโลดเต้นหางานทำไปเรื่อย ก็เหมือนกับเป็นลูกกวาดสร้างความสุข

และแค่ไม่กี่วัน เด็กคนนี้ก็มีเนื้อหนังขึ้นมาอย่างชัดเจน แม้ชีวิตจะลำบาก แต่พอนางเห็นพี่ชายดีขึ้นทุกวันก็รู้สึกมีความสุขมาก

ทุกวันนางจะมาขอเวลาว่างนิดๆ หน่อยๆ จากฟู่จาวหนิง รีบวิ่งเข้ามาพูดเสียงใสคำหนึ่ง ว่าพี่ฟู่ ข้ากับพี่ชายวันนี้ก็ต้องขอบคุณท่านด้วย

ตอนนี้พอฟู่จาวหนิงเห็นเสี่ยวยาพูดแบบนี้ ก็รีบลุกขึ้นมา รีบเดินตรงไปประคองตัวนาง ให้นางยืนมั่นคงก่อน